อินเทรนด์...

posted on 20 Mar 2008 12:24 by renile

วันนี้...ระหว่างที่กำลังเดินกลับจากร้านอาหาร เธอเหลือบไปเห็นพระจันทร์บนฟ้า ส่องสว่างแม้ไม่ใช่คืนที่จันทร์เต็มดวง

เธอ ยิ้ม น้องสาวเคยบอกไว้ว่า เวลาเห็นพระจันทร์ยิ้ม ก็ให้ยิ้มตอบแล้วจะมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น เธอรู้ว่าน้องโมเมขึ้นมาเอง แต่ก็เริ่มยิ้มทุกครั้งที่มองเห็นพระจันทร์

คืนนี้...ขึ้นไปที่ดาดฟ้าดีกว่า... เธอคิดในใจ

ดาดฟ้าของบ้านอยู่ที่ชั้นหก ไม่มีอะไรเลยนอกจากถังเก็บน้ำและเสาโทรทัศน์  กับท้องฟ้าที่เปิดโล่ง...

ดวงจันทร์ทอแสงสว่างไปทั่ว แต่ก็ยังพอเห็นแสงดาวเล็กๆได้

เธอ เอนหลังพิงรั้ว มองจากขอบฟ้าด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง ดาวดวงเล็กๆเห็นได้ไม่ชัดเจนนักเพราะแสงจันทร์และแสงจากเมือง แต่เพียงครู่เดียวมันก็ค่อยๆปรากฏขึ้น นับครั้งแรกได้สิบหก ครั้งต่อมาก็สิบเจ็ด สิบแปด...

เธอยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครจะยืนนับดาวที่กลางใจเมืองแบบนี้

เธอยืนอยู่แบบนั้นครู่หนึ่งแล้วก็ละความสนใจมาที่ละแวกบ้าน บ้านของเธอเป็นตึกแถว เลยเห็นบ้านใกล้ๆกันได้ชัดเจน

น่าแปลกที่ละแวกบ้านที่เวลาเดินดูไกล๊ไกล กับใกล้มากๆเมื่อมองจากที่สูง ทั้งที่ดาดฟ้าของบ้านก็ไม่ได้สูงอะไรมากมายนัก

ฉับ พลันเธอก็เหลือบไปเห็นต้นไม้ต้นใหญ่ที่สูงพ้นหมู่ตึกอื่นๆ มีต้นไม้ใหญ่ขนาดนั้นอยู่แถวนี้ด้วยเหรอ เธอคิดอย่างแปลกใจ  สงสัยว่าวันไหนคงจะต้องลองเดินหาดู

เธอนั่งลงกับพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยกรวดเล็กๆ เงยหน้าขึ้นมองฟ้า ลมเย็นๆพัดอยู่ตลอดเวลา

บรรยากาศแบบนี้...มีความสุข..ผ่อนคลาย กับท้องฟ้า ดวงจันทร์  ดวงดาวและต้นไม้...ไม่น่าเชื่อว่าจะหาได้ที่กลางใจเมือง

เธอล้มตัวลงนอนหงาย สัมผัสอุ่นๆของพื้น ที่ตากแดกมาทั้งวันทำให้เธอจั๊กจี้นิดหน่อย

อยากอยู่แบบนี้ไปทั้งคืนจัง เธอคิดในใจและก็คงจะอยู่แบบนั้นไปจริงๆ ถ้าไม่รู้สึกเจ็บที่แขนขึ้นมาซะก่อน

...เธอคิดในใจขณะยกมือขึ้นลูบแขนและนึกถึงข่าวเมื่อเช้า...

อินเทรนด์จริงๆ เหมือนในข่าวเลย...

เธอส่ายหัวและลูบแขนที่โดนตัวเรือดกัดเบาๆ...

ฮึ่ย! หนูโกรธ

posted on 05 Mar 2008 13:25 by renile

ปกติเวลานังไนล์จะอัพอะไรออกมา นังไนล์จะต้องการแรงกระตุ้นในระดับหนึ่ง

บางทีเขียนๆไปแล้วแรงกระตุ้นหดหายไม่ได้อัพก็มี

หรือวันไหนแรงกระตุ้นหลายเรื่องเกิน เขียนมั่วซั่วผสมปนเปก็มี

แต่วันนี้แรงกระตุ้นของนังไนล์คือ...

 

"ฮึ่ย!"

 

ฮึ่ยที่หนึ่ง

ลูกค้าเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ นังไนล์ก็ถามเขาว่าจะถ่ายเอกสารใช่ไหมคะ เขาก็อือๆ

เราก็ถ่ายให้ กดปิดเครื่อง ส่งคืน บอกราคาเรียบร้อยเขาก็มองหน้า

เราสองคนมองหน้ากันครู่หนึ่ง...

 

 ...

...

...

..

..

"จะเอาสามแผ่น"

ฮ่วย แล้วกูเอ๊ย หนูจะรู้ไหมว่าพี่จะเอากี่ใบ มาถึงไม่พูดไม่จา กำลังจะนึกว่าเมายามาจากไหนแล้วนะ 

พวกลูกค้าที่ชอบเข้ามาแล้วก็ยืนนิ่งๆ ประหนึ่งจะให้เราเดาเอาเองว่า พี่แกมาทำอะไร

รู้ค่ะว่ามารยาทเราก็ควรจะถาม เราทำงานบริการใช่ม๊ะ แต่ช่วยบอกความต้องการตัวเองนิดนึงซิฟระ

 

 

 

ฮึ่ยที่สอง

พวกลูกค้าประเภท จะต้องคุยกับ"อาเฮีย"เท่านั้น (ป๊านังไนล์) ทั้งที่ส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดจะไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ แต่ประมาณว่าไม่เชื่อใจลูกสาว ต้องคุยกับอาเฮียเพียงอย่างเดียว

ลูกค้าประเภทนี้จะเดินเข้ามาในร้าน พอเราถามว่า "รับอะไรคะ" พี่แกก็จะ

"อาเฮีย อ่ะ อาเฮียอยู่ไหม"

...อ๋อ...จะรับป๊าหนูสินะคะ เอาแบบใส่กล่องหรือห่อฟลอยดีคะ?...

ที่ร้ายคือ ลูกค้าประเภทนี้บางคนจะเดินเข้าร้านด้วยความหมายมั่นว่าต้องคุยกับอาเฮีย ถ้าไม่ได้คุยแล้วอาจจะเลือดออกแปดทวารได้ บางคนอาจจะไม่ตอบเราด้วยซ้ำเวลาถามว่าจะรับอะไร ทำเหมือนเราเป็นเฟอร์นิเจอร์ประดับร้านตัวนึง แต่แกจะเดินก้าวฉับๆๆๆ ไปหลังร้าน (ซึ่งบางทีป๊าก็กำลังนั่งโซ้ยข้าวอยู่) 

ลองนึกภาพดู ในบ่ายแก่ๆวันหนึ่งขณะที่คุณกำลังนั่งเหม่อลอยคิดถึงกิ๊กที่เมื่อวานได้คุยกันแค่สี่สิบเจ็ดวินาที (สี่สิบเจ็ดวินาทีเองนะ ไม่ได้คุยกันตั้งเกือบห้าวันแล้ว T^T) ก็มีลูกค้าเปิดประตูร้านเข้ามา

เขาเป็นชายร่างเล็ก สันทัด ผิวดำคล้ำ หน้าดุ(ชิหาย) ท่าทางเหมือนพร้อมจะหยิบปืนพกออกมาแล้วตะโกนว่า "นี่คือการปล้น"

คุณถามเขาว่าจะรับอะไร

เขาไม่ตอบ แล้วกวาดสายตาไปรอบๆร้าน ก่อนจะเดินก้าวฉับๆไปหลังร้าน

เฮ้ยยย จะไปไหนฟระ  เก๊ะตังค์อยู่หน้าร้านโว้ย

ถ้านังไนล์ไม่เจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆนะ นังไนล์คว้าไม้เบสบอลใต้โต๊ะฟาดกบาลแยกแล้ว

 

 

ฮึ่ยที่สาม

"ไนล์ หยิบกระปุกเกลือขัดผิวข้างล่างให้แม่หน่อย"

"อยู่ไหนอ่ะแม่"

"กระปุกเกลือขัดผิวอ่ะ ไนล์"

"ค่า แม่ มันอยู่ไหนอ่ะ"

"กระปุกเกลือขัดผิวที่ฝากน้า...ซื้อมาอ่ะ"

"หนูรู้แล้วววว แม่วางไว้ไหนอ่ะ"

"กระปุกเกลือขัดผิวสีฟ้าๆอ่ะ เห็นไหม ที่ฝากน้า...ซื้อมาวันนั้นอ่ะ"

...

ฮ่วย แม่คะ ถ้าหนูเห็นหนูคงไม่ถามหรอก แล้วหนูก็ไม่ได้อยากรู้ว่ากระปุกนั้นใครซื้อมา หรือซื้อมาจากไหน หรือซื้อมาราคาเท่าไหร่ แค่จะถามว่า ตอนนี้ มัน อยู่ ที่ ไหน แง่ง

จบแค่นี้แหละ ไปเอากระปุกเกลือก่อน!

ประกาศแตกหน่อ

posted on 02 Mar 2008 02:18 by renile

 ประกาศประกาศประกาศค่ะ

 คือว่านังไนล์ตัดสินใจแล้วว่าเรื่องความรักของนังไนล์เนี่ยจะย้ายไปไว้บล็อกอื่นนะคะ

สาเหตุก็คือ... เขิลน่ะค่ะ

แล้วก็รู้สึกว่ามันแอบ ผิดจุดประสงค์ของบล็อกๆนี้ยังไงไม่รู้ (เอ๊ะ?บล็อกนี้มันมีจุดประสงค์ด้วยเหรอะ)  เพราะฉะนั้น เรื่องเพ้อๆของนังไนล์จะถูกย้ายไปที่นี่นะคะ                 

ใครอยากติดตามเรื่องเพ้อๆของนังไนล์ก็ตามไปได้เลยค่ะ                    

มีข้อแม้ว่าต้องเรียกนังไนล์ว่า ดินสอ และห้ามโพสท์อะไรที่ทำให้สาวจากบล็อกนู้นมาบล็อกนี้ได้เป็นอันขาด

ยิ่งคนที่เรียกนังไนล์ด้วยชื่อจริงขอบอกเลยว่าจะลบคอมเม้นท์ทิ้งทันทีนะคะ

สัญญากันแล้วนะ^^