กำแพงกระดาษ*ช่วยไม่ได้
posted on 20 Feb 2009 11:06 by renile in Odds-and-Endsเอ็นทรี่นี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่และเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด* (เอ๊ะ?)
(นี่จะนับเป็น"เรื่องสั้น"ได้ไหมน๊อ หรือว่าแค่ "เพ้อๆจิ้นๆ"หว่า?)
"เขา"ที่อยู่บนนั้นช่างงดงาม
ดวงตาที่เป็นประกายน่าหลงใหล
มันทำให้พวกเรากลั้นหายใจกันไม่รู้ตัว
เสียงนุ่มนวลแฝงความไม่มั่นใจและความเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน...น่าฟัง
ขนตางอนยาว ที่พวกเราอิจฉา
ผมหยักศกเคลียแก้มนิดๆ
อยากแตะต้อง
อยากจับ
ยิ่งเวลาที่เขาอยู่บนเวที
ยิ่งงดงาม
เปล่งประกาย
...
หากแม้ว่าเขาจะเป็นแบบนั้นตลอดไป
ทั้งบนและเมื่อลงจากเวทีแล้ว
...
ฉันมองหน้าเพื่อนที่ยิ้มแหยๆ เมื่อเรารวมกลุ่มกันและ"หยอกเย้า"ทีเล่นทีจริง
"บ้า" ที่เอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำหลุดออกจากริมปากที่พวกเราไม่มีวันได้แตะต้องหากไม่ได้สวมบทบาทอยู่บนเวที
แม้จะเป็นการหยอกเย้า แต่ฉันก็รู้สึกถึงความเสียใจและเสียดายปรากฏขึ้นในดวงตาของเพื่อน...
ฉันหายใจออกแรงๆ ใช้มารยาแกล้งทำเป็นดูถูก"คำหยอก"ไร้ประสบการณ์นั้น
แต่จริงๆฉันอาจกำลังถอนหายใจ...
...
ก็ช่วยไม่ได้
เพราะถ้าไม่ใช่บท "เขา" ไม่มีวันชายตาแลพวกเรา
ถ้าไม่ใช่บท "เขา" ไม่มีวันทะนุถนอมพวกเรา
คำพูดเคารพ
คำพูดหวานๆ
ท่าทางเขินอาย
ไม่ได้มีไว้ให้กับพวกเรา
...
เพราะพวกเราไม่ได้เป็น"ผู้ชาย"
และเขาก็ไม่ได้เป็น"ผู้ชาย"
...
ช่วยไม่ได้...
...
"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พี่"
"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ น้อง..."
ฉันวางโทรศัพท์ลง
เสียงราตรีสวัสดิ์ยังก้องอยู่ในหู
เสียงเดียวกับที่ได้ยินเมื่อตอนกลางวัน
ช่วยไม่ได้
ฉันบอกตัวเอง
ช่วยไม่ได้
แม้จะอยู่ใกล้แค่เอื้อม
แต่ก็แตะต้องไม่ได้
ช่วยไม่ได้
ช่วยไม่ได้
...
"นั่นสิ...มันช่วยไม่ได้นี่นะ"
"เพราะฉันไม่ใช่ผู้ชาย"
"เปล่า..."
"ไม่เกี่ยวกับผู้หญิงกับผู้ชาย"
...
"ก็แค่ ไม่รัก แค่นั้นเอง"
...
*เขียนจบแล้วรู้สึกเหมือนอกหัก
ขอเขกกะโหลก"ไม่รัก"นั่นซะหนึ่งที...
เวิ่นเว้อไรอยู่วะเนี่ย ได้ข่าวว่าจะสอบ