กำแพงกระดาษ*ลาก่อนอายุยี่สิบ!
posted on 09 Aug 2009 20:24 by renile in My-Lifeบันทึกก่อนจะอายุยี่สิบเอ็ด!
สิ่งที่ทำมาในหนึ่งปี
ปีที่ผ่านมา...*คว้าสมุดจดออกาไนซเซอร์มาเปิดดู
เดือนแปด-แสดงละครเจ้าหญิงขี้เซากับเจ้าคางคกอยู่...ใช่แล้ว ไปฉลองวันเกิดที่นครปฐม เพราะไปเล่นละครที่นั่นพอดี ฉลองด้วยเค้กเซเว่นที่พี่ๆซื้อกันมาให้พร้อมกับปีโป้และไฮเนเก้น (แล้วก็ค้นพบว่าไม่ชอบไฮเนเก้นเท่าไหร่) ตอนนั้นทุกคนกำลังดูซินเดอเรลล่า สตอรี่กันอยู่ และเราก็มัวแต่สนใจหนังจนไม่ได้รู้ว่าเขาปิดไฟเพื่อแฮปปี้เบิร์ทเดย์กัน หลังจากนั้นก็ไปที่พิพิธภัณฑ์เด็กกับพิพิธภัณฑ์สยามด้วย
เดือนเก้า-ได้เล่นละครวิชากำกับให้รุ่นพี่ เรื่อง Angle street (AKA. Gas light) เป็นเบลล่าผู้หญิงที่โดนสามีหลอกว่าเป็นบ้าจนจะบ้าจริงๆ สนุกมากกก ตลกด้วยเพราะต้องเล่นเป็นคนที่หวาดกลัวทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วก็ต้องหลอนอยู่ในบ้านที่ได้ยินเสียงคนเดินไปเดินมาทุกคืน (แต่เราไม่ยักกะหลอนกับเสียงพวกนี จนพี่ณีต้องให้เทียบเคียง)ช่วงนั้นต้องทนอ่านการ์ตูนผีสร้างความกลัวให้ตัวเอง คิดๆไปก็ฮาดี
ปิดเทอม...
เดือนสิบ-เทศกาลละครอักษร...เป็นฝ่ายโปรแกรมและพิธีกร...
ได้เล่นละครในงานนั้นด้วย เล่นเรื่อง When our hearts were young and gay หรือ น่ารักน่าร้อน เล่นกับเตย เป็นเอมิลี่ สาวฟรีคสติแตกที่กลัวเรือล่มตลอดเวลา สิ่งที่ยากในเรื่องนี้คือต้องทำเหมือนอยู่ในห้องที่มืดสนิท ทั้งๆที่ไฟเปิดสว่างโร่ กว่าดวงตาจะไม่โฟกัสอะไรเลยก็นานอยู่... งานจบลงด้วยดี และทำให้เราโตขึ้นนิดหน่อย ^ ^
เดือนสิบเอ็ด-งานจุฬาวิชาการ
ทำละครเจ้าหญิงขี้เซากับเจ้าคางคก...(แน่สิ) ในฐานะสเตจเมเนเจอร์ งานหนักหน่วงมาก...ละครรอบแรกที่ทำงานเล่นช้าไปเกือบชั่วโมง...ทุกอย่างวุ่นวาย โดนดุ โดนเหวี่ยง โดนวีน หนีไปนอนร้องไห้...แล้วก็กลับมาจัดการงานทุกอย่างใหม่พร้อมกับคู่มือ Stageman do make coffeeเรียนรู้งานมากขึ้น โตขึ้น และก็ตัดสินใจว่าจะเรียนต่อในสายด้าน เทคนิคและจัดการ (Sound, Light หรือ Stagemanagement) (ซึ่งปัจจุบันก็ยังตกลงใจไม่ได้ ฮ่ะๆ)
-งานเทศกาลละครกรุงเทพ...ณ สวนสันติชัยปราการ ละครสนุก ทำงานสเตจเริ่มเข้าที่เข้าทาง โดนยกเลิกไปหนึ่งครั้งเพราะเสื้อเหลืองบุกป้อม ประทับใจละครทั้งหลายมากๆ มีความสุขโคตรๆ หม่ำขนมไทยและโรตีจนอิ่ม(และอ้วน)
เดือนสิบสอง-เริ่มทำงาน "ก่อนจบ" เทศกาลละครอีกอันของพี่ๆที่จะจบ(ทั้งป.ตรีและป.โท) ประสานงานกันวุ่นวายแต่ก็สนุกดี ฉลองส่งท้ายปีเก่าด้วยป๊อกกี้สตรอเบอรี่และน้ำมะเขือเทศ
ปีใหม่ 2009
เดือนหนึ่ง-งานเทศกาลละคร "ก่อนจบ" ฉลองปีใหม่ด้วยการทำงานละคร เจ็ดเรื่อง (อยู่ฝ่ายสถานที่เลยได้ทำทุกเรื่อง) ที่โตโยต้าสยาม สนุกและได้เดินแบกะดินเกือบทุกวัน (แล้วก็ไปจิ๊จ๊ะกับคนขายเสื้อ ซื้อเสื้อมาหลายตัวอยู่ ฮ่ะๆ) สนิทกับพี่ๆฝ่ายเทคนิคมากขึ้น ทำงานด้วยแล้วรู้สึกสบายใจกว่า เขาจริงใจกันน่ะนะ
เดือนสอง-งานเทศกาลละคร"ก่อนจบ"ภาคต่อ ฉลองเดือนวาเลนไทน์ด้วยกางเกงขาสั้น(ซึ่งไม่ได้ใส่มานานมากแล้ว) การตัดผมสั้นเป็นครั้งแรกในชีวิต เกมยิงซอมบี้(ที่เตยลองให้เราเล่นเวอร์ชั่นปืนสั้นคนเดียวสองปืน) และการตัดใจจากตาหมีขาวถาวร จบสิ้นกันทีการไล่ตามหนึ่งปี (ก่อนจะได้ป๋าพาไปเลี้ยงละครชิคาโก้ในเดือนเดียวกัน หึๆ)
เดือนสาม-งานแหวกม่านละครอักษร(ที่วนมาอีกครั้ง) คราวนี้เล่นเรื่อง หญิงวิปลาศ ณ ไชโยห์ เป็นกงสต๊องค์ (ชื่อเขียนยากมาก) ผู้หญิงบ้า(อีกแล้วเหรอเนี่ย ทำไมฉันได้เล่นแต่คนบ้าวะ) ที่ทำใจกับการเสียลูกหมาไปไม่ได้ ต้องสร้างน้องหมาในจินตนาการมาอยู่ด้วยตลอด เป็นละครที่ฮาแตกกกก และนักแสดงเกือบตายเพราะว่ายัยกงสต๊องค์เจือกตะกละกินเค้ก แล้วเค้กที่เอามาเล่นก็ดันแห้งมากกกก เล่นๆแล้วเค้กติดคอ (ฮา) นักแสดงสามคนแย่งกันกินน้ำตลอดเวลา แต่เราต้องเล่นไปด้วยกินไปด้วย เป็นช่วงเวลาที่ขำและโหดร้ายมาก >.<
วันที่สามสิบมีนา ไปเที่ยว"กลางคืน"ครั้งแรก
รวมถึงเป็นวันที่ประกาศรับสมัครนักเรียนโรงเรียนลูกบาศก์ด้วย
จำได้ว่าปั่นใบสมัครถึงตีสี่แล้วรีบส่งเป็นคนแรกก่อนจะขึ้นเครื่องบินไปเชียงดาว...
รัม - ปันรัก พันธนศิลป์ ก็ถือกำเนิดขึ้นมาแบบนี้นั่นแหละ
เดือนสี่-เชียงดาว...ที่รัก ไปทัวร์ละครเจ้าหญิงขี้เซาต่อที่ดอยหลวงเชียงดาว ไปหลายๆหมู่บ้านมากมายและได้เรียนมวยไทย ได้ว่ายน้ำในบ่อกับในแม่น้ำ ได้ปั้นดิน มีความสุขมาก...อยากกลับไปอีก และจุดประกายอยากอยู่ภาคเหนือ... ชอบเชียงใหม่ด้วย...อยากอยู่ภาคเหนือจริงๆนะ!
เดือนห้า-เสม็ด...แบบเปียกๆ ไปเที่ยวเสม็ดกับพี่ๆเอกละคร! มันส์มากกก โดดสะพาน โดดทะเล โดนหินบาด ดูดวง ดูพระอาทิตย์ตกดิน พายุเข้า ฝนตก ตะลุยกะบะกลับท่าเรือ นอนในรถทัวร์ เป็นหวัด กลับมาไม่สบาย (ฮา) ได้น้องแบมบี้มาอยู่ในครอบครอง ว้าวๆๆจนกันไปเลยทีเดียว
เดือนหก-เปิดเทอม(อีกแล้วเหรอออ) ไปฟิตเนทจุฬาที่นี่อาหารตาเยอะนะ - -+ เริ่มชีวิตปีสามที่แสนเหนื่อยและแสนสนุก อ้อได้สอนพิเศษน้องๆเป็นครั้งแรก แล้วก็...ได้รู้สึกถึงความหมายของคำว่า
"คนเราจะเห็นความสำคัญของอะไรบางอย่าง เมื่อเราจะเสียมันไป"
แต่ไม่ได้เสียมันไป...ดีจริงๆ ดีที่สุด...ดีที่สุดเลย...
เดือนเจ็ด-ส่งงานไดเร็คมหาโหดดด งานกำกับซีนแรกของเราผ่านไปได้อย่างทุลักทุเลแต่สวยงาม (?) เดือนนี้ไม่ค่อยมีอะไรมาก มีแต่การทำงานกับการเรียนอย่างเมามัน โต้รุ่งอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง อืม...
เดือนนี้...เดือนแปด...วันพรุ่งนี้...จะเข้าโรงละครในฐานะผู้ช่วยผู้ออกแบบแสง ส่วนวันนี้ไปงานรับปริญญาของพี่นามิน ได้ของขวัญมาด้วย น่ารักมากเลย ชอบทุกชิ้น >.<
ปีที่ผ่านมาได้ทำหลายๆสิ่งหลายๆอย่างเยอะมากจริงๆ ทุกเดือนเลย ตอนแรกคิดว่าไม่คุ้ม แต่พอมาเขียนก็รู้สึกว่าคุ้มละ คุ้มมากๆ คุ้มจริงๆ
ได้ทำสิ่งใหม่ๆหลายอย่าง ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆหลายอย่าง ได้รู้จักคนใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆ โดยเฉพาะเพื่อนในโรงเรียนลูกบาศก์
เป็นความสุข ที่อยากให้เป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ
พรุ่งนี้"ฉัน"ที่อายุยี่สิบเอ็ดแล้วก็คงจะเดินหน้าต่อไปเช่นนี้
ขออวยพรให้ตัวเองมีความสุขและสามารถเรียนรู้จากทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นได้
เป็นผู้ใหญ่ไปอีกขั้นแล้วนะ
เก่งมาก ขอให้เก่งแบบนี้ต่อไป
วันที่เก้าสิงหาคม สองพันห้าร้อยห้าสิบสอง เก้าโมงสี่สิบสามนาที ที่บ้าน หน้าโต๊ะคอมตัวเดิม ด้วยใจที่เป็นสุข