กำแพงกระดาษ*สิ่งที่สำคัญที่สุด
posted on 24 Jun 2009 01:56 by renile in My-Cabbalaขอปาดทับเอ็นทรี่ Wish list กะทันหัน
สาเหตุเพราะ
นังไนล์เจอสิ่งช็อกชีวิตมาค่ะ
เพื่อนในคิวบิคของนังไนล์ประสบอุบัติเหตุรถชน
ตอนนี้ปลอดภัยดีแล้ว
แต่ว่า
มันที่ตอนนี้นอนให้หวานใจป้อนข้าวให้ก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า เหตุการณ์นี้ทำให้มันมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของใครหลายคนไปมากมาย
จนนังไนล์คิดว่า...เหตุการณ์ครั้งนี้ สมควรจะเขียนเก็บไว้จริงๆ
...
..
.
เพื่อนนังไนล์ตั้งแต่เกิดดวงแข็งกันหมดทุกคน ไม่เคยมีใครเจ็บป่วยถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล
นี่คงเป็นบุญของนังไนล์ใช่ไหมคะ? ที่ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องเครียด เพราะคนที่รักบาดเจ็บ
แต่...พอจะมีใครบาดเจ็บขึ้นมา ก็จำเพาะเจาะจงต้องเป็นคนที่อยู่ไกลตัวมากๆ
มากเกินกว่าจะไปเยี่ยมได้
การรอคอยโดยทำอะไรไม่ได้เลย ไม่ใช่วิถีของนังไนล์เลยจริงๆค่ะ
มันเจ็บมาก
เข้าใจเลยว่าคำว่าบีบหัวใจมันเป็นยังไง
นี่ขนาดเป็นคนที่ไม่เคยเจอหน้า(และหน้าก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ)
ชื่อก็ไม่รู้ว่าเป็นชื่อจริงรึเปล่า
เป็นคนที่รู้จักกันผ่านตัวอักษร
ระยะเวลารู้จักสนิทสนมกัน สามเดือนเศษๆก็ทำให้เกิดความทุกข์สาหัสแล้ว
จากเรื่องนี้ทำให้คิดได้นะคะ ว่าที่อยู่ดีๆพวกเรา (กลุ่มคิวบิคที่สนิทกันอยู่ห้า-หกคนโดยประมาณ) มาสนิทกันมากๆได้เนี่ยคงเพราะทำบุญร่วมกันมาก่อน แค่รู้จักกันไม่กี่เดือนก็เหมือนกับว่ารู้จักกันมานานแล้ว
แม้ว่าจะมีกรรมบัง ทำให้มาเจอกันช้า
แต่การที่พวกเราสนิทกันมากๆ แล้วอยู่ๆก็มีคนประสบอุบัติเหตุเนี่ย
ก็เป็นสิ่งที่แปลกมากจริงๆ
เพราะคนที่โดนรถชนคือคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในกทม. (แม้แต่คนที่อยู่จังหวัดไกลกว่า ตอนนี้ก็ย้ายมาเรียนกทมแล้วด้วย)
ไกลมาก
ไกลเกินกว่าจะไปหา
พวกเราทุกคนได้รับผลกระทบกันไปหมด
กินไม่ได้ เรียนไม่รู้เรื่อง นอนไม่หลับ
และก็ทำให้ตระหนักว่า
ชีวิตนี้มันสั้นนัก
และ...ชีวิตนี้ก็ไม่แน่นอน
..
..
.
..
..
นังไนล์เคยรักคนๆนึงมาก
รักจนคิดว่าจะไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว
ตอนจากกัน ที่เขาว่าจะขาดใจนี่ เข้าใจเลย
แต่ว่า วันนึงนังไนล์ก็ได้เรียนรู้ว่า เราต่างก็เปลี่ยนแปลงไป
ทุกคนเปลี่ยนแปลง
เราโตขึ้น
ทุกคนโตขึ้น
พรุ่งนี้นังไนล์จะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้
มะรืนนี้ล่ะ?
แล้วเดือนหน้า
ปีหน้า
อีกห้าปี
อีกสิบปี
อีกยี่สิบปี
เราวางแผนในอนาคตไว้มากมาย
ทั้งๆที่เราก็ไม่รู้ว่าเราจะได้เดินตามแผนนั้นรึเปล่า
เพราะฉะนั้นนังไนล์คิดว่า
สิ่งที่สำคัญที่สุด
คือ
"ปัจจุบัน"
นังไนล์ไม่รู้หรอกว่าเพื่อนที่คุยๆกันอยู่ตอนนี้ จะเป็นเพื่อนกันไปอีกนานขนาดไหน
เราอาจจะเป็นเพื่อนกันไปตลอดชีวิต
แต่ชีวิตเราจะยืนยาวขนาดไหนกันล่ะ?
ไม่มีอะไรแน่นอน
เพราะฉะนั้น
สิ่งที่อยู่ตรงหน้า ต้องรักษาไว้ให้ดีที่สุด
และยอมรับ
ว่าวันนึงมันก็จะหายไป
แต่อย่างน้อย
"ความทรงจำ" ที่เกิดจาก "ปัจจุบัน" นี้แหละ
มันจะคงอยู่ในใจของเรา
ตลอดไป
จนถึง
วันลาจาก
อย่าให้เรารู้ว่าสิ่งไหนสำคัญกับเรา
เมื่อเราเสียมันไปแล้วนะคะ
ขอให้คนที่อ่านเอ็นทรี่นี้ มีแต่"ปัจจุบัน"ที่มีความหมายค่ะ
วันพุธที่ยี่สิบสี่ มิถุนายน สองพันห้าร้อยห้าสิบสอง ตีสองสามสิบสามนาที ที่บ้าน