thinks out ★ LOUD

เอ็นทรี่นี้เพื่อบ่น (อีกแล้วของอีกแล้ว) แต่ก็รู้สึกว่าได้คอนเซ็บ เลยอยากจะแชร์ความรู้สึกบางอย่างกันค่ะ

***เอ็นทรี่นี้ไม่ได้หมายรวมหรือมีเจตนาจะให้ร้าย ดูถูกหรือโจมตีกลุ่มคนประเภทไหนทั้งนั้น เป็นแค่ความรู้สึกของนังไนล์เท่านั้น รับไม่ได้ปิดบล็อคนังไนล์ไปเงียบๆนะคะ อารมณ์ยิ่งอยากตบเกรียนอยู่

คุณรู้สึกไหมว่าสังคมไทยเป็นสังคมที่มีชนชั้น?

นังไนล์รู้สึกมากกก ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะเราแบ่งชนชั้นกันมาตั้งแต่ก่อนจะเรียกเมืองไทยว่าเมืองไทย ไอ้ค่านิยมแบบนี้มันหายไปคงไม่ได้ง่ายๆเหมือนการกวาดล้างทุจริตกี่ครั้งๆแม่งก็ทำไม่ได้

แต่เราแค่เปลี่ยนจากการวัดชนชั้นที่กำพืด เป็นอย่างอื่น

เอาอย่างที่ใครๆเขาจะพูดกันก็ต้องการวัดชนชั้นที่เงิน

นังไนล์ไม่ได้เกลียดคนมีเงิน และก็ไม่ได้เกลียดคนไม่มีเงิน

เพียงแต่นังไนล์แค่ไม่เข้าใจตรรกะทางความคิดของคนมีเงินบางคน-นังไนล์มีเพื่อนอยู่คนที่บอกว่า ชีมีเพื่อนที่บ้าเรียงถุงเวลาไปชอปปิ้งตามลำดับแบรนด์แพงอยู่นอก แบรนด์ถูกอยู่ใน ชีบอกว่าอันนี้บ้า แต่ในขณะเดียวกันชีคนนี้ก็คิดว่าการซื้อกระเป๋าหน้าตาเหมือนกันเป๊ะเจ็ดสีเจ็ดใบเป็นเรื่องธรรมดา

โอเค นังไนล์อาจจะเสือกที่ไปตัดสินวิธีการใช้เงินของคนมีเงินเยอะๆ

ถามว่าชีคนนี้เป็นเพื่อนที่โอเคไหม โอเคนะ 

เพียงแต่ชีจะทนไม่ได้ที่ต้องทำงานแบกหาม(วิธีแก้คือจ้างคนมาแบกแทน) คำว่า"เที่ยว"ของชีคือการไปเที่ยวกลางคืนหรูๆ และเรื่องที่ชีบ่นคือเรื่องอยากได้เสื้อผ้าหรือกระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่แต่แม่ไม่ให้ซื้อ

ในขณะเดียวกันนังไนล์ก็ไม่เข้าใจตรรกะทางความคิดของคนที่ไม่มีเงินบางคน-เพื่อนอีกคนหนึ่งของนังไนล์ที่จะขอ"หยิบ"ขนมของคนอื่นทุกคน ทุกครั้งที่มีขนมวางอยู่และจะหยิบไปเรื่อยๆจนกว่าขนมจะหมดโดยไม่สนใจว่าคนอื่นได้กินรึยัง สามารถยืมโทรศัพท์เพื่อนไปคุยได้ครั้งละนานๆเฉียดครึ่งชั่วโมง หรือว่ายืมเงินชาวบ้านแล้วทำเฉยๆไม่คืนซะทีจนต้องให้ทวง

อ่าฮะ นังไนล์ก็อาจจะไม่มีน้ำใจให้กับคนที่เขาไม่มีเท่าเรา

แล้วถามว่าเพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนที่โอเคไหม ก็...โอเคนะ

เธอก็ปรากฏตัวทุกครั้งที่มีคนขอให้มาช่วยแบกของ คำว่า"เที่ยว"ของชีคือการไปเที่ยวบ้านที่ต่างจังหวัด และเรื่องที่ชีบ่นคือรำคาญชีคนแรกที่บ่นเรื่องแม่ไม่ให้ซื้อกระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่เพราะตัวเองมีกระเป๋าเยอะแล้ว

อืม...ทุกคนก็บ่น ทุกคนก็มีข้อดีไม่ดีของตัวเอง ซึ่งก็ไม่ได้ตัดสินด้วยการมีเงินหรือไม่มีเงิน

มันอยู่ที่ 

ได้รับการสั่งสอนอบรมจากพ่อแม่ผู้ปกครอง ครูบาอาจารย์หรือไม่แล้วซึมเข้ากะโหลกขนาดไหนอย่างไร

ใครว่าคนรวยบ้านจะต้องไม่อบอุ่น ใครว่าคนจนครอบครัวจะรักใคร่กันดี   ใครว่าคนรวยส่งลูกเรียนพิเศษเยอะๆแล้วลูกมันจะ"ฉลาด"กว่าคนอื่น ใครว่าคนจนไม่เก่ง ไม่ดี

คนแบบนั้นติดภาพในจินตนาการมากไปแล้วล่ะค่ะ

ต่อไป หลังจากผ่านเรื่องการตัดสินคนด้วยเงินไปแล้ว ขอพูดอีกซักเรื่องซึ่งนังไนล์ยอมรับเลยว่า ตัว เอง ก็ เป็น

การตัดสินคนที่การศึกษา

เราได้รับการปลูกฝังว่าการมีการศึกษาดี คือดูดี มีอนาคต

ยิ่งผู้หญิงอย่างเราๆคบคน ยังไงๆก็ต้องถามว่าเรียนที่ไหน

ขอถามง่ายๆ ถ้ามีคนสองคนที่รวยเท่ากัน คนนึงเรียนม.รัฐบาลชื่อดังย่านพญาไท หรือรังสิต หรืออะไรก็ว่าไป อีกคนเรียนราชภัฏ สองคนนี้หน้าตาดีพอๆกัน นิสัยก็ดีพอๆกัน

คงมีผู้หญิงจำนวนไม่น้อยเลือกคนแรก

และตอนที่นังไนล์ถามคำถามนี้กับรุ่นพี่ในคณะ รุ่นพี่นังไนล์ก็พูดว่าให้เลือกคนเรียนราชภัฏ ไปมีแฟนเป็นคนเรียนม.เอกชนยังดีซะกว่า

เฮ้ย ทำไมกันละวะคะเนี่ย ถ้า Quality ของคนสอง-สามคนนี้มันเท่ากัน ทำไมสถาบันมันถึงกลายเป็นประเด็นล่ะ?

รุ่นพี่นังไนล์ตอบว่า "เพราะสังคมมันเปลี่ยนคนได้เว้ย"

แล้วสังคมคนเรียนราชภัฏมันดีกว่าสังคมคนเรียนม.รัฐบาลชื่อดังย่านพญาไทอย่างไร? จงอธิบายกันได้ไหม?

เพราะอะไรรู้ไหมคะ? เพราะนังไนล์อยากจะบอกว่า ไอ้สังคมคนเรียนม.รัฐบาลชื่อดังที่นังไนล์ใช้ชีวิตอยู่เนี่ย มันทำให้นังไนล์ต้องเปลี่ยนแปลงตัวตนของตัวเอง 

ขนาดคนไม่แคร์สื่ออย่างนังไนล์ยังเป็นเลย! (นี่ไงที่ว่าสังคมมันเปลี่ยนคนกันได้)

ในขณะที่กลุ่มเพื่อนที่มาจากสถานบันซึ่งนังไนล์อาจจะไม่มีวันได้คบค้าสมาคมกับคนในสถาบันนั้นๆแน่ๆหากไม่ได้เจอกันในสถานการณ์พิเศษบางอย่าง ทำให้นังไนล์ยิ้มได้ ทำให้นังไนล์เล่าสิ่งที่อัดอั้นได้ และทำให้นังไนล์เป็นตัวของตัวเองได้มากกว่า

แม้ว่าค่านิยมในการแต่งตัว บริโภค หรือเรื่องที่สนใจมันจะแตกต่างจากสังคมที่นังไนล์ใช้ชีวิตอยู่ และแตกต่างแบบที่สังคมของนังไนล์ดูถูกด้วย

แล้วนังไนล์ก็เกิดคำถามว่าไอ้การใส่กระโปรงสั้นโคตรๆๆๆๆ โคตรพ่อโคตรแม่เนี่ย มันทำให้เราตัดเพื่อนกันได้ไหม แล้วถ้าไอ้คนที่มันใส่กระโปรงสั้นโคตรพ่อโคตรแม่เนี่ย คือคนๆเดียวที่ยอมรับฟังเราเวลาที่เรามีเรื่องไม่ดีและเป็นคนที่ยอมช่วยเรา เพียงแต่มันคือคนที่ยึดหลัก "ก็นี่คือตัวกู" อย่างแรงเกินกว่าเราจะไปบอกมันได้ว่าเฮ้ย มึงเปลี่ยนกระโปรงเฮอะ ล่ะ?

สรุปคือตกลงเราวัดคนกันที่ตรงไหนกันแน่? และสำหรับตัวนังไนล์เองแล้ว อะไรคือ ดี อะไรคือ ไม่ดี

หรือว่าตัวนังไนล์เองแหละที่ไม่ดีเข้ากับคนรอบๆตัวไม่ได้?

นี่สรุปนังไนล์ผิดอีกแล้วล่ะสิเนี่ย?