thinks out ★ LOUD

เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ บันทึกการไปเล่นละครที่เชียงดาว ของนังไนล์

อารมณ์แบบว่าเขียนไว้เป็นไดอารี่

ส่วน Intro 

สาเหตุที่มีส่วนร่วมในละครนี้ เพราะมีคนบอก(หลอก)ว่าจะเอาไปเล่นที่สิงคโปร์

ขอขอบคุณคำว่า"สิงคโปร์"มากๆ

เพราะไม่งั้นคงไม่ได้มาเชียงดาว

ขอบคุณตัวเองที่ลงวิชา Stage management เอาเทอมสอง

เพราะถ้าลงเทอมหนึ่ง แล้วเทอมสองเป็นนักแสดง อาจจะมีการโดด ไม่ไปเอาได้

(ใครบอกว่านักแสดงสำคัญ? สเตจฯสิสำคัญกว่า)

เอาล่ะ...เข้าเรื่องนะ...

ถ้าจะเริ่มเล่าเรื่องนี้ คงต้อนย้อนเล่าไปตั้งแต่วันก่อนออกเดินทาง

วันที่นังไนล์จะไปคุมสอบเตรียมที่เมืองทองแลกตังค์...ฮิๆ

(หากผู้ใดเห็นนิสิตจุฬาพันผ้าพันคอสีเลือดหมู เดินจงกรมรอบโต๊ะสอบตลอดเวลา นั่นแหละ คุณได้พบนังไนล์แล้ว)

ปัญหาคือ

คืนนั้นนัดกันไว้ว่าจะไปนอนบ้านรุ่นพี่และนังไนล์มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบกล่องพลาสติกใส่อุปกรณ์ ซึ่งหนักประมาณสิบกว่าโล ให้ตามไปบ้านรุ่นพี่และไปขึ้นเครื่องด้วยกันที่สุวรรณภูมิให้ได้

โชคดีที่กล่องนั่นและกระเป๋าเดินทางของนังไนล์ขึ้นไปอยู่บนรถของเพื่อนตั้งแต่เจอกันครั้งก่อนแล้ว...

ไม่งั้นตายแน่...เพราะ...

บรรยากาศรถติดนรกแตก เพราะนักเรียนจากทั่วสารทิศแห่กันไปเมืองทอง

ความซวยเลยหล่นใส่หัวคุณเพื่อน ผู้ซึ่งหลงคิดว่าบ้านใกล้ ไม่คิดว่าบ้านใกล้มันก็มาไม่ถึงได้ ถ้ามีรถเป็นร้อยเป็นพันคันขวางอยู่

รถก็ติดจะเดินไปก็ไม่ได้มีกล่องกับกระเป๋าเดินทาง

แต่ที่ซวยหนักคือคุณเธอดันอุตริเอาน้องหมา(อัลเซเชี่ยน)ขึ้นรถมาด้วย

แล้วมันยังไม่ได้ขี้ตอนเช้า (ฮา)

จากคำบอกเล่าของคุณเพื่อน...

"เครียดจะตาย รถก็ติด จะไปทันรึเปล่าก็ไม่รู้ วิ่งไปก็ไม่ได้ หมาก็จะขี้"

สุดท้ายหลังจากกระดิึ๊บมาใกล้ๆตึกสอบแล้วคุณเพื่อนก็ตัดสินใจ ยกทุกสิ่งทุกอย่างลงจากรถ แล้วพุ่งไปหาผู้ปกครองเด็กทีมาสอบเตรียมคนหนึ่งที่มีรถกะบะ

แล้วฝากของ

ฝากมันดื้อๆงั้นแหละ กล่องยักษ์หนักสิบกว่าโล กระเป๋าเดินทางสองใบ

แล้ววิ่งเข้ามาคุมสอบ

(คุ้มไหมละนั่น สี่ร้อยกับความเครียดทะลุจุดเดือดเนี่ย)

แต่ปัญหาใหญ่ของเรายังไม่หมด

เพราะนังไนล์และคุณเพื่อนจะต้องพาตัวเองไปบ้านรุ่นพี่ ที่อยู่บางบ่อ (มั้ง)

และแน่นอน มีรถขวางเป็นพันอยู่ระหว่างตึกอิมแพ็คกับถนนใหญ่

หลังจากพยายามแบกสัมภาระ(ที่โคตรเป็นภาระ) ไปได้ห้านาที

นังไนล์ก็ตัดสินใจโบกรถกะบะ

ขอให้เขาไปส่งที่ถนนใหญ่ให้

เป็นการโบกรถครั้งแรกในชีวิตกันทีเดียว

และพวกเราก็เรียกรถต่อไปยังบ้านรุ่นพี่

ผู้ซึ่งบอกว่าคืนนี้จะพาไปกินเหล้า...ทั้งๆที่พรุ่งนี้จะต้องตื่นเจ็ดโมงเช้า

 แต่ก็เอาวะ นังไนล์ก็ไม่เคยไปร้านเหล้ามาก่อน (ตอนไปยืนทำตัวดุ๊กดิ๊กที่บริดจ์บาร์นั้นไม่นับงิ๊ ไปแค่ไม่กี่นาทีก็ออกมาแล้ว)

สุดท้ายก็ไปเคานท์ดาวน์วันออกเดินทางที่โจโฮม ร้านประจำของเด็กเอกนี้ที่ย่านอนุสาวรีย์ฯ

กลับมานอนตอนตีสาม

และกว่าจะได้นอนจริงๆก็ตีสี่

เริ่มต้น Morning Call และปลุกคนอื่นๆ ตอนหกโมงเช้า

...เป็นทริปที่เริ่มได้อย่างแอดเวนเจอร์โคตรๆ