thinks out ★ LOUD

วันที่สามสิบ มีนาคม สองพันห้าร้อยห้าสิบสอง

ร่างในชุดกางเกงทรงโจงกระเบนสีน้ำเงินเข้มและเสื้อยืดสีเทาเดินโซซัดโซเซลงจากรถแท็กซี่

มือขวาหยิบกระเป๋าสตางค์จากถุงผ้าสีเหลืองสดที่ห้อยคออยู่ ขณะที่มือซ้ายกระชับกระเป๋าเดินทางสีดำในมือ

ยิ้มและบอกลาเพื่อนคนอื่นในรถหลังจากจ่ายส่วนที่ต้องหารเสร็จ

รถแล่นจากไป

ฉันเดินไปตามถนนที่เดินมาตลอดยี่สิบปี

ไฟสีส้มฉาบไปทั่วฟุตบาท

กระพริบตาแทบทุกครั้งที่แสงสว่างจากรถยนต์แว๊บเข้าตา

เสียงเครื่องยนต์ เสียงรถที่แล่น

และกลิ่นของควันรถที่ทำให้สำลัก

ฉันเงยหน้าขึ้นมองฟ้า สีดำขมุกขมัว มองไม่เห็นดาวเพราะแสงรอบกายสว่างมากเกินไป

"กรุงเทพ"

น้ำเสียงที่พูดคำๆนี้ กลับเป็นเสียงดูแคลน ทั้งที่จากสถานที่นี้ บ้านที่อยู่มาตลอดชีวิตไปร่วมอาทิตย์

ฉันถอนหายใจแล้วก็สำลักควันรถ รู้สึกเหนียวตัว

ความรู้สึกอยากออกไปจากที่ตรงนั้นทวีคูณ

พื้นที่ขรุขระเพราะการปูพื้นอย่างไร้คุณภาพ

ทำให้นึกถึงสัมผัสของดินลูกรังขณะเดินกันไปตามถนน

สัมผัสของดินโคลนลื่นๆขณะว่ายน้ำกันในบ่อ

และสัมผัสของหินที่แม่น้ำปิง

แสงไฟรถทำให้แสบตา

ทำให้นึกถึงแสงดาวสวยๆเต็มท้องฟ้า ทีทำให้พวกเรายอมนอนหงายดูกันอยู่เงียบๆขณะที่ไฟดับ 

แสงสีทองอมชมพูบนกลีบเมฆยามเช้า

และแสงของไฟรถกระบะที่ใช้แทนไฟเล่นละครบนห้วยอิโก๋

แต่ละก้าวที่ก้าวเข้าใกล้ตัวบ้าน ความคิดก็ตัดสลับไปยังที่ๆจากมาราวกับในหนัง

อาทิตย์ที่ผ่านมาที่อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่

สร้างความผูกพันให้กับฉันมากมาย

จนทำให้ฉันเริ่มจะเบื่อเมืองกรุงทั้งที่พึ่งมาถึงได้ไม่ถึงชั่วโมงแล้วละสิ

**********************************

เอ็นทรี่ต่อไปนี้ๆๆๆๆ จะเป็นบันทึกการไปเล่นละครบนเชียงดาวของนังไนล์นะคะ

เรื่อง"ที่ผ่านมา"ดีขึ้นแล้ว

แต่ตอนนี้ง่วงมาก

ไว้ค่อยอัพเดตนะ...คร่อก