thinks out ★ LOUD

ยังไม่ค่อยอยากเล่าเป็นเรื่อง ขอแปะสิ่งนี้ไว้

ก็คงมีคนเดาออกนะว่า เกิด อะ ไร ขึ้น

ทำไมชีวิตนังไนล์เจอเรื่องพรรค์นี้เยอะจัง?

Sexual harassment : การล่วงละเมิดทางเพศ
เรื่องไม่ใหญ่แต่ต้องไม่ทน !

การล่วงละเมิดทางเพศ หรือ Sexual Harassment ในความหมายตามเซ้นส์ของฝรั่งแล้วหมายถึง รูป แบบกีดกันและแบ่งแยกทางเพศต่อบุคคลอื่นทั้งหญิงและชาย การเรียกร้องความพึงพอใจทางเพศทั้งทางร่างกายและวาจา หรือเข้าแทรกแซงสภาพแวดล้อมอันดีในการทำงานของบุคคลอื่นอย่างไร้เหตุผล

เห็นได้ชัดว่ากินความทั้งกว้างกว่าและครอบคลุมกว่าคำว่า “กระทำอนาจาร” ในกฎหมายอาญาของบ้านเรา ซึ่งระบุเพียงประเด็นการขู่เข็ญ หรือใช้กำลังประทุษร้าย เพราะเป็นที่รู้กันดีว่า การกระทำบางอย่าง อาจฟังดูไร้สาระเกินกว่าจะฟ้องเอาความผิดทางกฎหมายได้ แต่คุณก็รู้อยู่ แก่ใจว่าคุณกำลังถูก Sexual Harass อยู่ไม่ว่าจะเป็นการที่เจ้านายแอบลูบเส้นผมเลขาสาว หรือแอบสัมผัสมือเธอเบา ๆ บ่อยครั้งยามเธอยื่นเอกสาร หากคุณเป็นเลขาคนนั้นคงไม่สามารถหลอกตัวเองให้เชื่อได้จริง ๆ ว่าเขาเอ็นดูเราเหมือนหลานสาวตัวน้อย ๆ หรือการที่ผู้ชายในออฟฟิศบางคนมักให้คำติชมหรือสร้างเรื่องขบขันกับเรือน ร่างของเพื่อนร่วมงานหญิงในส่วนสัดซึ่งไม่อยู่ในมารยาทที่น่าเอ่ยถึง และแม้กระทั่งการที่ผู้บริหารสักคนจะตัดสินอนาคตทางการงานจากข้อบกพร่องไร้ สาระทางเพศ เช่น “คุณรู้ไหมทำไมผมยังไม่เลื่อนขั้นให้คุณ ก็ผมชอบผู้หญิงขาเรียวยาวกว่านี้น่ะสิ” พูดจบก็หัวเราะร่วมพร้อมกับเกาพุงพลุ้ยแกรก ๆ

หากกรณีเหล่านี้ไปเกิดที่อเมริกา คงได้ฟ้ององค์กร EEOC หรือ The U.S. Equal Employment Opportunity Commission เอา เรื่องเหล่าผู้ชายบ้องตื้นพวกนี้สนุกไปแล้ว แต่กับประเทศที่การเรียกร้องสิทธิสตรียังจำกัดอยู่เพียงกลุ่มปัญญาชนเช่น ประเทศไทย กรณีเช่นนี้จึงมักเกิดขึ้นบ่อยครั้งกว่าเพราะไม่ได้รับการใส่ใจเท่าที่ควร

แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่หากใครได้เจอกับตัวคงไม่อาจฝืนใจทำงานอย่างเป็นสุขได้ต่อไปเป็นแน่ ใน เมื่อบ้านเรายังไม่มีองค์กรอิสระเพื่อรองรับปัญหาที่แสนละเอียดอ่อนนี้คุณ ก็ควรต้องรู้ไว้ว่าสิ่งที่สามารถทำได้เพื่อตอบโต้นั้นคืออะไร และฉันแนะนำอย่างจริงจังว่าคุณควรจะต้องทำด้วยเพื่อผลประโยชน์ของทั้งตัว คุณเองและผู้หญิงคนอื่น ๆ คงต้องยอมรับในความจริงข้อหนึ่งว่าปัจจัยที่ยังกระตุ้นให้พฤติกรรมหาเศษหา เลยกับเพศหญิงอย่างไร้ศีลธรรมเช่นนี้ยังคงดำเนินอยู่ต่อไป ส่วนหนึ่งก็มาจากตัวผู้หญิงเองที่ปล่อยปละละเลยสุขภาพจิตตัวเอง และยอมทนอยู่ในสภาพนั้นทั้งที่ไม่มีความจำเป็นเลยในทุกกรณี

Step 1 ผู้หญิงคนหนึ่งใช้ชื่อว่าแก้ม โอเปอร์เรเตอร์สาวสวยในโรงแรมดังย่านสุขุมวิท แก้มเล่าให้เราฟังว่า เธอถูกเจ้านายฝ่ายบุคคลลวนลามด้วยการแอบจับเนื้อตัวตรงนี้ตรงนั้นมานานถึง 5 ปี จนชายผู้นั้นมีปัญหาด้านการทำงานและลาออกไปเอง เป็นเรื่องน่าเศร้ามากหากผู้หญิงคิดว่าการหลอกจับร่างกายนิด ๆ หน่อย ๆ เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ต้องทนกันไป เพราะเขาก็เป็นเจ้านาย ฉันจะไปทำอะไรได้ โปรดทำความเข้าใจกับตัวเองซะใหม่ ณ บัดนี้ว่า
# ฉันไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องทน

# ไม่ มีใครหน้าไหน หรือตำแหน่งใดก็ตามมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะล่วงละเมิดทางเพศ หรือกระทำการทางเพศเล็กน้อยแค่ไหนก็ตามกับฉัน หากฉันไม่พึงประสงค์

# การอดทนนิ่งเฉยของฉันจะถูกตีความเป็นการยินยอมพร้อมใจได้เสมอ

# ฉันไม่จำเป็นต้องสูญเสียงานเพื่อจะหลีกหนีมัน ผู้ล่วงล้ำต่างหากที่ต้องหยุดการกระทำของเขา

# และฉันจะต้องทำให้เขาหยุดเดี๋ยวนี้

Step 2 ตั้งสติทบทวนพฤติกรรมทั้งหมดที่เขาทำ ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หน หรือยิบย่อยแค่ไหนก็ตาม จดบันทึกไว้ให้หมด และบันทึกให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เหมือนที่วัลภาตั้งต้นทำ วัลภาเป็น พนักงานบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง ด้วยความที่เธอมีบุคลิกเรียบร้อยไม่ต่อล้อต่อเถียง เธอจึงถูกเพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่งจับบั้นท้ายหลายครั้งต่อสัปดาห์ แถมยังทำหน้าทะเล้นใส่อย่างไม่แยแสเพราะคิดว่าเธอไม่มีปัญญาจะทำอะไรได้ แต่วัลภามีทีเด็ดเก็บไว้ เธอไม่ตอบโต้หรือด่าแหว ๆ แบบที่พวกผู้ชายจะคิด แต่กลับหยิบปากกามาจดบันทึกทั้งวัน เวลา สถานที่เกิดเหตุ บุคคลที่เกี่ยวข้อง พยานรู้เห็น และรายละเอียดของพฤติกรรมทุกครั้งอย่งถ้วนถี่เรียกว่าเดี๋ยวจะรวบคิดบัญชี ทีเดียวไปเลย ขอแนะนำให้นำไปใช้เป็นอย่างยิ่ง

Step 3 นอกจากคอยจดบันทึกแล้ว คุณต้องพูดกับเขาด้วย ย้ำว่า “พูด” ไม่ใช่ใส่อารมณ์ด่า จงมั่นใจว่าคุณได้เอ่ยคำว่า “ไม่” เสียงดังฟังชัดถนัดหูที่สุดแล้ว ด้วยท่าทีที่หนักแน่นและปราศจากรอยยิ้มแม้สักนิด เพื่อให้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งถึงสถานการณ์ปัจจุบันที่ว่า “คุณกำลังล่วงละเมิดทางเพศกับฉันและฉันไม่พอใจ” เพราะบ่อยไปที่ผู้หญิงไม่อยากมีเรื่องมีราวใหญ่โต จึงเลือกที่จะอดทนนิ่งเฉย ซึ่งนั่นมักทำให้ผู้ชายตีความหมายไปว่า “โอ.เค.ค่ะ”

Step 4 หากยังไม่ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ ลองเขียนจดหมายถึงเขาดู ไม่ได้พูดเล่น ๆ แต่จากการเก็บตัวอย่างพบว่าการเขียนจดหมายถึงผู้ล่วงล้ำเพื่อให้เขาขอหยุดพฤติกรรมนั้นได้ผลมากกว่าการเจรจาเสียอีก เพราะจดหมายให้ความรู้สึกเป็นทางการว่า หนึ่งในตัวอย่างที่ชัดเจน สำหรับกรณีนี้มาจากคุณเพ็ญ ที่แนะนำตัวสั้น ๆ ว่าเธอเคยทำงานฝ่ายทะเบียนในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง สิ่งเลวร้ายสำหรับที่นั่นคือการที่เธอถูกลวนลามด้วยคำพูดและสายตาจาก อาจารย์ผู้ชายสูงอายุคนหนึ่งในโรงเรียน ทุกครั้งที่เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองแม้เรื่องที่เล็กน้อยที่สุด อย่างเช่นใส่กระโปรงตัวใหม่ที่ยาวเลยเข่ามาเล็กน้อย อาจารย์คนนี้จะเริ่มต้นด้วยการทำตาโต เพ่งมองท่อนล่างของเธอคล้ายกระเซ้าเย้าแหย่ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือเขาจะต่อด้วยคำพูดเป็นต้นว่า “แหมขาสวย ๆ แบบนี้ สั้นอีกนิดสิจ้ะเพ็ญจ๋า” หรืออะไรที่ฟังดูไม่เข้าท่าประมาณกัน ไม่ใช่ครั้งเดียวแต่เกือบจะทุกวัน เพ็ญจึงตัดสินใจเขียนจดหมายถึงเขาอย่างเป็นทางการ เป็นเรื่องเป็นราว อธิบายความรู้สึกของเธอด้วยถ้อยคำที่สุภาพ ไม่ใช้อารมณ์ ระบุรายละเอียดเกี่ยวกับพฤติกรรมของเขาและประกาศว่าเธอต้องการให้เขาหยุด เสียที จากข้อมูลยังพบว่าโดยทั่วไปแล้วผู้ล่วงล้ำมักไม่เขียนตอบโต้กลับแต่จะค่อย ๆ หยุดพฤติกรรมไปเอง ในกรณีของเพ็ญก็เช่นกัน

Step 5 หากการสื่อสารไม่ประสบผล คุณต้องปรึกษาฝ่ายบุคคลเพื่อตรวจสอบนโยบาย หรือกฎเกณฑ์ขององค์กรเกี่ยวกับสิทธิ์ชอบธรรมในเรื่องนี้ การเรียนรู้มันเพื่อหาช่องทางเอาผิดกับพฤติกรรมดังกล่าว ซึ่งแต่ละองค์กรจะระบุนโยบายไว้แตกต่างกัน เมื่อพบแล้วก็เพียงทำตามข้อแนะนำเหล่านั้น แต่ปัญหามักอยู่ทีว่าไม่ใช่ทุกองค์กรในบ้านเราจะร่างนโยบายที่เข้าอกเข้าใจ ผู้หญิงเสมอไป และถ้ามันเป็นอย่างนั้นก็กรุณาปฏิบัติตามขั้นตอนต่อไป

Step 6 ขึ้นรายงานโดยตรงกับผู้บังคับบัญชาได้เลย อย่าลืมอธิบายรายละเอียด และระบุข้อเรียกร้องของคุณให้ชัดเจน เรียบเรียงให้เป็นเหตุเป็นผลน่าเชื่อถือเพียงพอที่จะทำให้เจ้านายคุณรู้สึก ได้เองว่าหากไม่จัดการอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้ เขาจะต้องพบกับความสูญเสียทั้งทางเศรษฐศาสตร์และจริยศาสตร์ แต่ขั้นตอนนี้คงใช้ไม่ได้หากว่าผู้ล่วงล้ำทางเพศคุณกลับกลายเป็นเจ้านายคุณ เสียเอง และหากเรื่องมันเลวร้ายถึงขนาดนั้น คุณคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องดำเนินการขั้นสุดท้าย

Step 7 ขั้นตอนนี้แม้จะเด็ดขาดแต่ก็ก่อให้เกิดผลเสียต่อสัมพันธภาพของทั้งสองฝ่ายในระยะยาว เอาเป็นว่าถ้าพยายามประนีประนอมทุกวิถีทางแล้วยังไม่ได้ผลเรื่องก็คงต้องถึงโรงถึงศาลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้อ หาที่คุณจะฟ้องนั้นคือกระทำอนาจารตามมาตรา 278 หมวดความผิดเกี่ยวกับเพศ ซึ่งระวางโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปี หรือปรับไม่เกิน 20,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องทำความเข้าใจกันเสียก่อนว่า ในขั้นตอนสุดท้ายนี้ หากคุณไม่ใช่อดีตนักกฎหมาย ก็ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะทำเองคนเดียว ยอมจ้างที่ปรึกษาหรือทนายความมาจัดการให้ดีกว่า เพราะการสู้คดีนั้นมีทั้งแพ้และชนะ หากผิดพลาดไป นอกจากจะเอาผิดใครไม่ได้ต้องมานั่งเจ็บช้ำน้ำใจแล้ว ยังมีสิทธิ์ตกงานเดินเตะฝุ่นอีกต่างหาก

มีความเป็นไปได้สูงว่าผู้ชายหลายคนที่ทำพฤติกรรมเลยเถิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเขากำลังล่วงละเมิดทางเพศคุณอยู่ จึงพึงระลึกไว้เสมอว่าการตอบโต้ใด ๆ ก็ตาม ในขั้นแรกสมควรเป็นไปอย่างประนีประนอม สุภาพ และเต็มไปด้วยเหตุผล เพื่อให้ผู้ล่วงล้ำได้รู้สึกว่าคุณพร้อมจะให้เกียรติเขาเสมอทันทีที่เขา เปลี่ยนพฤติกรรมเสียใหม่ คุณไม่ต้องการมีเรื่องให้เขาได้อับอายแต่คุณก็ไม่ใช่คนที่จะยอมทนเมื่อถูก เอาเปรียบ เปลี่ยนความคิดเสียใหม่หากคุณเป็นคนหนึ่งที่เชื่อว่าเจ้านายมีสิทธิ์ทำอะไร ได้ทุกอย่างตราบใดที่คุณยังไม่อยากตกงาน เพราะไม่ว่าเขาจะอยู่ในตำแหน่งสูงเพียงใดก็ตาม ความถูกต้องก็ยังคงเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเคารพและให้ความสำคัญเสมอกัน เพียงคุณเลือกวิธีตอบโต้ให้เหมาะสมแก่สถานการณ์ ก็ไม่จำเป็นหรอกว่าจะต้องลงเอยด้วยการตกงานเสมอไป และหากไม่เหลือทางเลือกที่ละมุนละม่อมไปกว่าการประกาศสงคราม พร้อมกับถูกอัปเปหิออกจากออฟฟิศ ก็ให้คิดเสียว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ยังดีกว่าทนอยู่ในสถานการณ์ที่บั่นทอนจิต ใจและความศรัทธาในตัวเอง

****************

เครดิต http://women.sanook.com/work/www/www_02330.php

ปกตินังไนล์ไม่ชอบการก๊อบแปะลงบล็อกหรอก

แต่คิดว่า เออ ไอ้นี่มันดีแฮะ

และก็เข้ากับ ส ถ า น ก า ร ณ์ ดี

...เกลียดชะมัด ไอ้พวกไม่เคารพและให้เกียรติคนอื่น

แต่ว่า...หลังจากได้รับ"บทเรียน" มาจากหลายๆครั้ง

คราวนี้เราก็ "ตอบโต้" กลับไปได้

ทำไมรู้สึก สะใจพิลึก

(สภาวะหลอกตัวเอง)

************************

ช่วงนี้อากาศหนาว ได้แต่งตัวสนุกๆเยอะเลย แต่ว่ายังไม่มีเวลาเอา What I wore today มาแปะซะที

ไว้งานหมด...ชีวิตStableขึ้น...ก็คงได้ทำ...

เหนื่อยจัง...