★ Cat's Alley ★

สารภาพเลยว่านังไนล์"เคย"ชอบของมึนเมา

ของโปรดคือ ไอริสคอฟฟี่ (วอดก้าผสมกาแฟ)

เคยซดเบียร์ทั้งวัน

เคยเมานั่งร้องคาราโอเกะทั้งคืนอยู่คนเดียว

ก่อนที่จะเกิดอาการแพ้

แล้วก็แตะอะไรไม่ได้แม้แต่สปายครึ่งกระป๋อง (แดงไปทั้งตัว โลกหมุนติ้ว ต้องคลานแทนเดินกันเลย)

ปัจจุบันสามารถดูดซึมแอลกอฮอล์ทางผิวหนัง

นั่งข้างๆคนกินเหล้าก็เมาได้แล้ว  (อาการเดียวกับแม่ของนังไนล์เป๊ะ)

แต่โชคดีที่เมาแล้วร่าเริง ไม่ได้เมาแล้วกลายเป็นหมา เที่ยวฉี่เรี่ยราดตามกำแพงบ้านคนอื่น

หรือว่าเที่ยวหาเรื่องชาวบ้านเขาไปทั่ว!

นั่นแหละ ประเด็นของการขุดบล็อคขึ้นมาจากไหดองในวันนี้

นังไนล์เกือบได้ตีกับคนเมาค่ะ

ไม่เท้าความยาวล่ะ...

เรื่องมีอยู่ว่า... ท่านแม่ไม่อยู่บ้าน พวกเรา(นังไนล์และน้อง)เลยต้องไปซื้อข้าวแถวบ้าน

ระหว่างที่นั่งรอข้าวอยู่ ก็มีผู้ชายวัยเลยกลางคนไปแล้วราวๆสิบปี หน้าแดงก่ำเดินโซเซมา ยืนบ่นๆกับเจ้าของร้านแป๊บนึง แล้วก็ไปบ่นๆกับร้านข้างๆ

อารมณ์ว่า อยากได้ลูกค้าม๊ะๆ เหมือนจะให้เจ้าของร้านเขามาง๊อ

เฮียแกเดินอยู่อย่างงั้นแป๊บนึง

แล้วก็นั่งลงที่โต๊ะข้างๆโต๊ะนังไนล์

ตอนนั้นนังไนล์ก็ไม่ได้สนใจ กำลังนั่งเม้าส์กับน้องสาวอย่างเมามัน (ช่วงนี้ติดซ้อมละครที่คณะ กลับบ้านดึกทุกวันไม่ค่อยได้คุยกับน้องเลย คิดตึ๊งนิดหน่อย)

ก็พอดีมีตายายคู่หนึ่งเดินร้องเพลงขอทานผ่านมา

นังไนล์ก็สงสารนะ แต่ตอนนั้นไม่มีตังค์เหลือ นอกจากค่าข้าวที่เป็นแบ๊งค์ร้อย

ก็เลยส่ายหัวให้ตากับยาย เพราะหนูบ่จี๊จริงๆ

แต่พอตากับยายเดินไปโต๊ะข้างๆ ไอ้เวรนั่นก็ตบที่ก้นของตาแรงๆ แบบไล่ๆให้ไปที่อื่น

เงียบกันไปทั้งร้าน พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

นังไนล์งี้จี๊ดขึ้นสมองเลยค่ะ แทบลุกขึ้นไปด่า แต่ตากับยายเดินเลี่ยงออกไปซะก่อน ประกอบกับทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ไม่ใช่เรื่องของตัวเองใช่ไหมล่ะ?

ทุเรศเนอะ

ทุเรศตัวเองด้วย ที่สุดท้ายก็ได้แต่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น กลัวว่าถ้าป๊ารู้ว่านังไนล์ไปหาเรื่องคนอื่น จะโดนเทศน์ยกใหญ่ กลัวมีเรื่อง กลัวจินตนาการห่าเหวอะไรสารพัดที่คิดขึ้นมาห้ามตัวเอง

สุดท้ายก็แค่คนขี้ขลาดที่พลอยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปด้วย

แต่ว่า...

"นี่ อีหนู"

ลุงเมาแกหันมาทางโต๊ะของนังไนล์ค่ะ น้องของนังไนล์หันหลังให้แอบสะดุ้งนิดๆ

"นี่ ขอไรหน่อยได้ม๊ะ อย่าพูด"

...

ถ้านังไนล์เงียบ

ก็ไม่ใช่ลูกของแม่แล้ว

"อะไร" นังไนล์พูดแค่นั้นแล้วก็คุยต่อ...ด้วยเสียงเบาลงนิดๆ เพราะส่วนหนึ่งก็คิดว่าสงสัยตัวเองจะคุยเสียงดังเกินไป

"นี่เรียนจบป.อะไรเนี่ย จะพูดก็เอาไว้ไปพูดกับฝรั่ง ไม่ต้องมาพูดที่นี่"

(หมายเหตุ ร้านอาหารร้านนี้อยู่แถวๆ"ลานส้มตำ"หน้าหัวลำโพง คงรู้นะคะว่า สาวๆที่ลานส้มตำเขาไม่ได้ขายกันจริงๆ)

...

ตอนนั้นมีแค่เส้นบางๆขวางอยู่ระหว่างการลุกขึ้นไปฟาดไอ้แก่นั่นกับการนั่งสงบเสงี่ยม

เส้นบางๆ...สูงร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตร หนักสี่สิบห้ากิโล ที่นั่งหันหลังให้ไอ้ปากหมานั่น

น้องนังไนล์กำลังมองหน้านังไนล์อยู่

คนทั้งร้านกำลังนั่งมองพวกเราอยู่

สมองสั่งปรี๊ดเดียว

ห้าม ลง มือ ก่อน

"อะไร" อีกครั้ง แล้วคุยต่อไป

ไอ้แก่นั่นก็ทำหน้าแบบโมโหมาก ทำท่าจะลุกมาที่โต๊ะนังไนล์แล้ว

นังไนล์ก็กำร่มในมือ

เอาสิวะ

คนเมาแบบนั้นนังไนล์ไม่กลัวหรอก มีร่มอยู่ในมือด้วย

อย่าถือสาคนบ้า อย่าว่าคนเมา

ไอ้ข้อแรกอ่ะทำได้ แต่ไอ้ข้อสองอ่ะ

ทำไม?

เมาแล้วแม่งใหญ่คับฟ้าเหรอคะ

ไม่มีเหตุผลใดๆทั้งนั้นที่นังไนล์ต้องทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยให้กับคนประเภทนี้ (ในตอนนั้นคิดแบบนั้น)

มันไม่มีอาวุธ ไม่มีอะไรทั้งนั้น ตัวเปล่ากับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ตอนนี้นังไนล์ไม่คิดพิศมัยมันอีกแล้ว

การที่เรารู้ว่าใครซักคนเป็นอะไร (เช่น เป็นคนเมา เป็นคนขี้โกหก เป็นคนขี้วีน)

ไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมรับ เปิดรับ หรือยอมๆทนให้แบบหน้ามืดตามัว โดยเฉพาะเวลาที่มันมาหาเรื่องเราก่อน

หรืออย่างน้อยๆนังไนล์ก็ไม่เป็นคนหนึ่งล่ะ

ไม่ใช่แม่ ไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่ผู้มีพระคุณ ไม่ใช่คนน่าเห็นใจ ไม่ใช่พลเมืองดี

นังไนล์ไม่แคร์หรอก

แต่ก่อนที่จะได้มีเรื่องมีราวไปมากกว่านั้น

พนักงานร้านก็มา"จูงมือ"มันออกไป

บรรยากาศกลับสู่ปกติ

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

นั่นสิเนอะ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

สุดท้ายมันก็จะ "เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" อยู่ดี

จะรวมตาลุงนั่นด้วยรึเปล่านะ?

ลุงคะ...ไว้เจอกันคราวหน้า...

ถ้าลุงทำเหมือนไม่เคยเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ไม่เคยจำ ว่าเคยเกิดอะไรขึ้น

หนูจะเคาะกบาลลุงให้จำได้เองนะคะ

"ก็เมา" ไม่ใช่เหตุผลที่ลุงจะคุกคามคนอื่นได้หรอกนะคะ

และ"ก็เขาเมา"ไม่ใช่เหตุผลที่เราจะปล่อยให้เขาคุกคามคนอื่นๆโดยไม่คิดจะช่วยเหลือเช่นกัน

หรือว่าใช่คะ?

ถ้าใช่

นังไนล์จะได้ไปอยู่ในสังคมอื่น

สังคมที่คนเราช่วยเหลือกันมากกว่านี้

สวัสดีค่ะ