บ้าน บ้าน บ้าน

วันนี้...ระหว่างที่กำลังเดินกลับจากร้านอาหาร เธอเหลือบไปเห็นพระจันทร์บนฟ้า ส่องสว่างแม้ไม่ใช่คืนที่จันทร์เต็มดวง

เธอ ยิ้ม น้องสาวเคยบอกไว้ว่า เวลาเห็นพระจันทร์ยิ้ม ก็ให้ยิ้มตอบแล้วจะมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น เธอรู้ว่าน้องโมเมขึ้นมาเอง แต่ก็เริ่มยิ้มทุกครั้งที่มองเห็นพระจันทร์

คืนนี้...ขึ้นไปที่ดาดฟ้าดีกว่า... เธอคิดในใจ

ดาดฟ้าของบ้านอยู่ที่ชั้นหก ไม่มีอะไรเลยนอกจากถังเก็บน้ำและเสาโทรทัศน์  กับท้องฟ้าที่เปิดโล่ง...

ดวงจันทร์ทอแสงสว่างไปทั่ว แต่ก็ยังพอเห็นแสงดาวเล็กๆได้

เธอ เอนหลังพิงรั้ว มองจากขอบฟ้าด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง ดาวดวงเล็กๆเห็นได้ไม่ชัดเจนนักเพราะแสงจันทร์และแสงจากเมือง แต่เพียงครู่เดียวมันก็ค่อยๆปรากฏขึ้น นับครั้งแรกได้สิบหก ครั้งต่อมาก็สิบเจ็ด สิบแปด...

เธอยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครจะยืนนับดาวที่กลางใจเมืองแบบนี้

เธอยืนอยู่แบบนั้นครู่หนึ่งแล้วก็ละความสนใจมาที่ละแวกบ้าน บ้านของเธอเป็นตึกแถว เลยเห็นบ้านใกล้ๆกันได้ชัดเจน

น่าแปลกที่ละแวกบ้านที่เวลาเดินดูไกล๊ไกล กับใกล้มากๆเมื่อมองจากที่สูง ทั้งที่ดาดฟ้าของบ้านก็ไม่ได้สูงอะไรมากมายนัก

ฉับ พลันเธอก็เหลือบไปเห็นต้นไม้ต้นใหญ่ที่สูงพ้นหมู่ตึกอื่นๆ มีต้นไม้ใหญ่ขนาดนั้นอยู่แถวนี้ด้วยเหรอ เธอคิดอย่างแปลกใจ  สงสัยว่าวันไหนคงจะต้องลองเดินหาดู

เธอนั่งลงกับพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยกรวดเล็กๆ เงยหน้าขึ้นมองฟ้า ลมเย็นๆพัดอยู่ตลอดเวลา

บรรยากาศแบบนี้...มีความสุข..ผ่อนคลาย กับท้องฟ้า ดวงจันทร์  ดวงดาวและต้นไม้...ไม่น่าเชื่อว่าจะหาได้ที่กลางใจเมือง

เธอล้มตัวลงนอนหงาย สัมผัสอุ่นๆของพื้น ที่ตากแดกมาทั้งวันทำให้เธอจั๊กจี้นิดหน่อย

อยากอยู่แบบนี้ไปทั้งคืนจัง เธอคิดในใจและก็คงจะอยู่แบบนั้นไปจริงๆ ถ้าไม่รู้สึกเจ็บที่แขนขึ้นมาซะก่อน

...เธอคิดในใจขณะยกมือขึ้นลูบแขนและนึกถึงข่าวเมื่อเช้า...

อินเทรนด์จริงๆ เหมือนในข่าวเลย...

เธอส่ายหัวและลูบแขนที่โดนตัวเรือดกัดเบาๆ...