thinks out ★ LOUD

ช่วงนี้...รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลัง"โต"ขึ้นนิดหน่อย

นังไนล์เคยตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้วคิดว่าตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลยซักอย่างเดียว จัดการชีวิตก็ไม่ได้ ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวก็ไม่เข้าใจกัน เวลาก็จัดสรรไม่เป็น เงินก็บริหารไม่ได้ รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะพังลงไปซะตอนนั้นเนี่ยแหละ

 โลกจะถล่มทลาย เกมชีวิตโอเวอร์แบบไม่มีรีสตาร์ท (จนแล้วจนรอดก็ยังมองว่าชีวิตเป็นเกมอยู่ได้)

แล้วนังไนล์ก็นั่งซึมเศร้ากับชีวิต นิยายที่เขียนเลยพลอยซึมเศร้าไปด้วย (ขออภัยคนอ่านไว้นะที่นี้) หมาที่วิ่งเล่นอยู่ในซอยก็เศร้า ตุ๊กตาก็ทำหน้าเศร้า วันๆได้แต่"เฮ้อ...." จนชีวิตลดลงไปหลายวัน

นังไนล์...ไม่สิ...คนหลายคนน่ะ มักจะไม่สามารถจัดการเรื่องของ"ตัวเอง"ได้ แต่ถ้าเรื่องของ"คนอื่น"ล่ะดีนัก (ยุ่งเรื่องชาวบ้านนั่นเอง)

เลยลองมองตัวเองด้วยสายตาของคนอื่นดูบ้าง เพราะถ้ามองตัวเองด้วยสายตาตัวเองเราก็จะมีข้อแก้ตัวอื้อ...แล้วก็พ่ายแพ้ต่อการแก้ตัวที่ผุดขึ้นมาได้เรื่อยๆไป

แต่ถ้ามองตัวเองด้วยสายตาของคนอื่นแล้วละก็ เราจะไม่สนใจข้อแก้ตัวเพราะคนอื่นไม่ได้มาฟังเราแก้ตัว เขามองสิ่งที่ปรากฏออกมาเท่านั้น

นอกจากจะเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเยอะแล้ว (หรือหลุดไปอีกขั้นหว่า?) นังไนล์ยังค้นพบอะไรดีๆอีกข้อตัว

แหม...จริงๆแล้วเราก็ไม่ได้แย่นะ? คิดอะไรได้เกินตัวเหมือนกัน

ถ้ามองด้วยสายตาของตัวเองก็ต้องว่า "หลงตัวเอง" แต่พอมองด้วยสายตาของคนอื่นแล้ว....

มันก็...เสียดาย...ถ้าจะปล่อยให้คนที่มีความคิดมากกว่าคนอื่นอยู่(นิดหน่อย)จมอยู่กับอะไรก็ไม่รู้...

ถ้าลอง"ปรับปรุง"นิดๆหน่อยๆแล้วละก็...อยากรู้จักว่าจะเป็นยังไง....

 ฮ่ะๆ พูดเหมือนเรื่องของคนอื่นเลยนะคะ

แต่ว่า...เพราะแบบนี้นั่นแหละ นังไนล์ถึงมีกำลังใจสู้ต่อได้ เด็กคนนี้เกิดมาทั้งที...ถ้าจะปล่อยทิ้งไว้ก็เสียดายแย่ ลองพัฒนาให้ถึงไหนถึงกันไปเลยดีกว่า! (ว่าแล้วก็เตรียมโปรเจคส์)

วิธีถือว่าไม่เลวเลย(ถ้าทำได้นะ)

ลองเอาไปใช้ดูนะคะ

แต่มีข้อแม้ว่า ห้ามเข้าข้างตัวเองเป็นอันขาด ไม่งั้นวิธีนี้ก็จะเป็นแค่"ข้ออ้าง"อีกข้อเท่านั้นเอง

...มีใครอ่านแล้วเข้าใจไหมเนี่ย...

เหอๆ