thinks out ★ LOUD

เรื่องมีอยู่ว่า...

ตอนเด็กๆนังไนล์เรียนอยู่ที่อนุบาลรักลูกซึ่งสมัยนั้นขึ้นชื่อว่าสอนตามพัฒนาการของเด็ก

จบอนุบาลสามเขาก็ยังไม่สอนอ่านหนังสือ แต่เด็กส่วนใหญ่ในโรงเรียนก็อ่านได้ เพราะหัดอ่านเองอันไหนไม่เข้าใจก็ให้ไปถามอาจารย์หรือถามพ่อแม่ และพอเห็นเพื่อนอ่านออก เด็กคนอื่นๆก็อยากอ่านออกบ้างเลยหัดต่อๆกัน

แม่เล่าว่าตอนเล็กๆนังไนล์มีพัฒนาการด้านการหยิบจับสุดยอดมากๆ ถึงขนาดสามารถคว้าแมลงวันหัวเขียวที่บินอยู่ได้ (โอ้ว อีเด็กคนนั้นหายไปไหนแล้ววะ?)

แล้วนังไนล์ก็ไปเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนราชินี (นังนี่ไม่คิดจะเซ็นเซอร์ชื่อแม้แต่น้อย)

จนถึงตอนนี้ที่นังไนล์เป็นนิสิตปีหนึ่งแล้ว

สาบานว่ายังจำภาพตอนที่ไปสอบเข้าอนุบาลที่ราชินีได้

และจำข้อสอบข้อสุดท้ายที่อาจารย์ถามได้ด้วย

ข้อสอบตอนนั้นเป็นการสอบวัดความพร้อมพวกอันไหนแตกต่างจากอันอื่นอะไรแบบนั้น

ทำเสร็จอาจารย์บอกว่า "หนูสอบติดแล้วนะ"

ลงมาบอกแม่ แม่ยังไม่เชื่อเพราะตอนนั้นคนที่สอบรอบเดียวกับนังไนล์ออกมาหมดแล้วเหลือนังไนล์สอบไม่เสร็จซักทีจนเขาสอบกันไปหลายรอบ

ผลคือ นังไนล์สอบติด

ติดเข้าไปเป็นเด็กมีปัญหา

(ว่ะฮ่ะๆๆๆๆ)

อาจารย์ประจำชั้นบอกกับเสด็จแม่ว่า

"คุณแม่คะ เด็กคนนี้ไม่เหมาะกับโรงเรียนนี้หรอกค่ะ คุณแม่เอาเขาไปเข้าที่อื่นดีกว่า"

ป๊าดด อิฉันจะโดนไล่ออกตั้งแต่อยู่ประถมแล้วค่ะท่าน

ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่เห็นรู้สึกเลยว่าตัวเองทำอะไรผิด

แต่คดีที่จำได้มีอยู่คดีนึง ตอนป.2

นังไนล์เกิดอยากรู้ว่าถ้าเอากาวยู้ฮูไปใส่น้ำแล้วกาวจะติดกับน้ำไหม

ก็เอากระป๋องพลาสติก(ของเล่นส่วนตัว)ไปใส่น้ำแล้วบีบกาวลงไปแล้วก็ลองเอานิ้วจิ้มๆเล่น

ผล

นังไนล์และผองเพื่อนโดนอ.ตีก้นหน้าชั้น

พักเรื่องอัปยศนั่นไว้ก่อน

เสด็จแม่ของนังไนล์เล่าว่าสมัยนังไนล์เด็กๆ นังไนล์จะชอบมากเวลาถึงวันซื้อหนังสือเรียน

เพราะจะนั่งอ่านอีหนังสือเรียนนี่ไปได้ทั้งวัน

อ่านหมดเทอมหนึ่งเทอมสอง

เพราะแม่งหนุกและเป็นเรื่องที่เราไม่รู้จัก

(ทำไมตอนนี้ไม่เห็นมันหนุกเลยวะ?)

นังไนล์เคยแสล๋นเข้าไปเรียนวิชาเสริมของเด็กวิทย์เพราะอยากรู้ว่าทำไมป๊าเลือดกรุ๊บโอกับแม่เลือดกรุ๊บเอถึงมีลูกเลือดกรุ๊บโอแล้วกรุ๊บเอไปไหน

อ.วิทย์แกก็อนุญาตให้เข้าไปเรียนทั้งที่จริงๆแล้วนังไนล์ไม่มีชื่อ

แต่พอเข้าม.ต้นนิสัยแบบนั้นก็ค่อยๆหายไป

เหตุผลน่ะเหรอ?

ต้องบอกว่าเป็นความ...ของแม่เองนั่นแหล่ะ

ตั้งแต่เกิดมาจนถึงป.6นังไนล์สอบได้4.00มาตลอด

แต่...

แต่ว่า...

แม่จะเอาสมุดพกมาเทียบ

เทียบคะแนนปีนี้กับปีที่แล้ว

ถ้ามันตกลงจากปีก่อน...โดนด่า...

(ทั้งๆที่นังไนล์ก็ได้4.00น่ะนะ?)

เข้าม.ต้น เกรดเทอมแรกคือ 3.25

ชีวิตม.ต้นของนังไนล์เลวร้ายเลยล่ะ

เกรดสูงสุดก็แค่3.34

จนม3เทอม2 นังไนล์รู้ตัวว่าเข้าสายวิทย์ไม่ได้เพราะเกรดเลขไม่ถึง แต่ก็ไม่อยากเรียนฝรั่งเศส

นังไนล์รู้ว่าอะไรที่ตัวเองไม่สนใจ นังไนล์จะไม่เรียนอย่างแรง

เลยบอกแม่ว่าจะเข้าเตรียมไม่อยู่แล้วราชินี

มีเวลาอ่านหนังสือแค่เดือนเดียว

จนวันที่สอบแม่ยังบอกอยู่เลยว่าไปมอบตัวนักเรียนไหม?

เพราะราชินีมอบตัววันเดียวกับที่เตรียมสอบ

ถ้านังไนล์สอบไม่ติดเตรียม นังไนล์จะไม่มีโรงเรียนเรียนไปเลย

ป๊ากับแม่เครียดกันจนนอนไม่หลับ

(แต่นังลูกทรพีนี่ไม่รู้อะไรทั้งนั้น)

นังไนล์ติดเตรียม ติดที่เลขตัวเดียวด้วย

เกรดเทอมแรก...3.99

สามปีต่อมานังไนล์ติดอักษรจุฬา คะแนน8พันอัพ

อ่านถึงตรงนี้แล้วคิดว่าไง?

อีนี่แม่งสุดยอด

อีนี่แม่งฉลาด

กูขอขี้เล็บมึงไปต้มได้ไหม

หรือไม่ก็กูขอฆาตกรรมมึงได้ไหม อีนี่แม่งแย่งที่เรียนกู

(ถ้านังไนล์เป็นคนอื่น นังไนล์คงคิดแบบนั้นว่ะ ฮ่าๆๆๆ)

แต่...

เรื่องที่อยากพูดคือ...นังไนล์เสียดาย

เสียดายตัวเองตอนเด็ก

เสียดายนังเด็กหญิงที่เอามือเปล่าจับแมลงวันได้

เสียดายนังเด็กที่สะเออะเข้าไปเรียนคลาสที่ตัวเองไม่มีชื่อเพราะว่าอยากรู้

เสียดายความอยากรู้อยากเห็น

เคยมีคนบอกกับนังไนล์ตอนที่เขาโกรธสุดๆว่า

"ไนล์ตอนเด็กๆหายไปไหน เด็กดีคนนั้นหายไปไหน"

เอา4.00คืนไป...แล้วเอาเด็กดีคนนั้นกลับมาได้ไหม?

**********

นังไนล์เคยเรียนเปียโน

แล้วก็ต้องเลิกเรียนตอนช่วงป.5

เหตุผลคือนังไนล์"ไม่ยอมซ้อม"

เหตุผลจริงๆคือมือนังไนล์เล็กกว่าคนอื่น

นังไนล์กดคีย์เปียโนตามคอร์ดไม่ได้

อ.สอนเปียโนไม่เชื่อว่านังไนล์ทำไม่ได้

ช่วงป.4นังไนล์พึ่งหัดขี่จักรยาน

แล้วก็อยากลองหัดขี่มือเดียวเพราะรู้สึกว่ามันเท่

พอทำได้

มือขวาของนังไนล์ไม่สามารถงอนิ้วได้โดยนิ้วไม่ล็อค (คือเวลางอนิ้วลงมันจะติดๆแล้วก็ลั่นป๊อกก่อนถึงจะงอได้)

นังไนล์มือเล็กเวลากดคีย์เปียโนต้องกางนิ้วจนสุด

แต่พอกางนิ้วจนสุด...นิ้วก็จะล็อค กดนิ้วไม่ได้

จนถึงตอนนี้อ.เปียโนก็ยังไม่เชื่อว่า"หนูเจ็บ"

นังไนล์ถูกตี...

นังไนล์เกลียดเปียโน

เกลียดคนที่เล่นเปียโนได้

เกลียดเพลง Canon in D major ที่อยากเล่นมาตลอด

เกลียดทุกครั้งที่แม่พูดว่า "เมื่อก่อนมือไวขนาดจับแมลงวันได้แท้ๆ..."

**********************

ตอนนี้...

นังไนล์อยู่ปี1

แต่ก็เริ่มกังวลแล้วว่าจะทำงานอะไรเลี้ยงครอบครัว

นังไนล์ไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ที่ทำงานๆๆแล้วก็ตายแบบไร้ประโยชน์

ให้วิญญาณตัวเองนั่งโวยวายว่ากูเกิดมาเพื่อ?

แต่ก็ไม่อยากให้ตัวเองเป็นลูกอวชาตบุตร

พ่อแม่เสียเงินเสียทองเสียความรู้สึกเสียแรงเลี้ยงมา

แล้วมันก็สะบัดตูดจากไป

**********************

คำถาม-คิดว่านังไนล์นั่งพิมพ์ประวัติและความอับยศของตัวเองตั้งแต่เด็กๆมาทำไม

คำตอบคือ อยากอวดว่าจำได้

นังไนล์ยังจำได้นะว่าตอนนั้นรู้สึกยังไง

แต่...เดี๋ยวนี้ก็เริ่มลืมๆไปนิดหน่อยแล้ว

แต่นังไนล์ก็ยังจำบางส่วนได้

จำความเศร้า ความแค้น ความเสียใจได้

นังไนล์ไม่อยากให้มีเด็กแบบนี้เกิดขึ้นอีก

นังไนล์...อยากเป็นครู

อีเด็กอักษรศาสตร์ คะแนนแอดมิชชั่น8670คนนี้อยากเป็นครู

แต่ต้องเป็นครูที่เลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้

พรุ่งนี้นังไนล์จะไปหาอ.ที่ปรึกษา

ถามอ.ว่าพอจะมีทางไหม

ครูที่ได้เงินมากพอจะเลี้ยงครอบครัวสบายๆได้

แต่ก่อนที่จะถึงวันพรุ่งนี้...

มีใครช่วยนังไนล์ตอบบ้างรึเปล่า?

*เอ็นทรี่นี้ได้แรงบันดาลใจจากเอ็นทรี่ของ bapaow.exteen.com 2007/07/15. หัวข้อตัวเลขอนาถา