thinks out ★ LOUD

เอนทรี่ระบายอารมณ์

ใครคิดว่าตัวเองเรียนไม่เก่ง

คะแนนสอบไม่ดี

หัวไม่ดี

และอิจฉาไอ้พวกเรียนเก่งกันชิหาย

ช่วยอ่าน

แล้วทำความเข้าใจด้วย

ขอเถอะ...

ไอ้คำพูดทำร้ายจิตใจ

ไอ้ท่าทางหมั่นไส้

พอซะทีเหอะ

คนเรียนเก่งมันก็เครียดได้

มันก็มีสิทธิกังวล

การที่เราไม่แสดงอาการกังวลของตัวเองออกไป

อุตส่าห์ช่วยพูดให้กำลังใจ

ขอบอกว่าโคตรเก็บอาการนะ

อย่าได้ป่ะ ไอ้พวก...

"มึงก็พูดได้นี่หว่า มึงคะแนนดีนี่"

"เกิดเป็นแกคงจะดีว่ะ...สบาย อยากเรียนอะไรก็เรียน"

คิดว่าคนคะแนนดีมันไม่เครียดเหรอ?

จะเรียนอะไรดี? มันก็เครียดเหมือนกัน ความรู้สึกอันนี้ใครๆก็คงเข้าใจ

แต่ความรู้สึกที่ว่า "อยากเรียนไอ้นี่ แต่คะแนนมันไปดีกว่านั้นได้" เข้าใจไหม?

จะมีใครเข้าใจ?

ให้ตายเหอะ

ทำได้ไม่ได้แปลว่าอยาก

เรียนได้ไม่ได้เเปลว่าชอบ

อุตส่าห์คะแนนดีแล้วไม่ได้เรียนไอ้สิ่งที่อยากเรียน

ทุ่มเทไปเพื่ออะไรวะ?

วันนี้

ในที่สุด

นังไนล์ก็บอกไทเฮาไปแล้ว

ว่าจะเรียน อักษร จุฬา...

เอกศิลปะการละคร

ชั่งใจนานมาก

น้องสาวยังบอกว่าเครียดแทน

"แม่เชื่อว่าหนูเรียนเอกญี่ปุ่นได้"

ค่ะ

หนูทำได้

แต่หนูไม่ได้รักมัน

และถ้าหนูไม่เริ่มทำในสิ่งที่ตัวเองรักตอนนี้

หนูจะไม่มีโอกาสได้ทำมันอีกเลย

...............................................จนกว่า....

หนูจะจากแม่ไป

และญาติๆทุกคนตาย*ากันไปหมดแล้ว

ถ้าคิดจะเริ่ม

หนูต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้

แม่อย่าหาว่าหนูอกตัญญูเลย

แม่อย่าหาว่าหนูรักสบาย

มันไม่ได้สบายหรอก

เพียงแต่...ถ้าหนูไปตามที่แม่และทุกคนเลือกให้

หนูก็จะไม่มีวันได้ยืนด้วยตัวเอง

ทำตามความฝันของตัวเอง

และถ้าวันไหนหนูล้มลง

หนู...อาจจะยกโทษให้ทุกคนที่บังคับและบีบคั้นหนูไม่ได้

ตอนนี้หนูอยากขอโทษ

ขอโทษญาติๆที่ต่อไปนี้จะเอาหนูไปพูดอวดใครต่อใครไม่ได้

ขอโทษเพื่อนๆของแม่ที่คงจะเสีย "ครูสอนพิเศษราคาถูก" ไป

ขอโทษน้อง...พี่รู้ว่าต่อไปนี้...คนอื่นๆอาจจะบังคับหนูมากขึ้นหรืออาจจะพูดกระทบหรือว่าเปรียบเทียบพี่กับหนู แต่พี่อยากบอกหนูว่าจงเป็นสิ่งที่หนูอยากเป็น ทำในสิ่งที่หนูรัก อย่าให้ตัวเองต้องเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้ทำในอดีต ขอให้หนูเข้มแข็งและเชื่อมั่นในตัวเอง (แต่อย่ามากเกินนะยะ)

ขอโทษป่าป๊า คงจะ...มีคนพูดว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว...แต่ว่า...ป๊าเป็นพ่อที่ยิ่งใหญ่มากในสายตาของหนู ป๊าไม่จำเป็นต้องเรียนจบสูงๆ ป๊าไม่ต้องทำงานได้เงินเยอะๆ แต่ป๊าก็เก่งและเป็นพ่อและครูที่ดี หนูกับน้องภูมิใจในตัวป๊ามาก ป๊าเป็นแรงบันดาลใจอะไรหลายๆอย่างให้กับหนู สอนสิ่งต่างๆที่ไม่มีในบทเรียน ป๊าทำให้พวกเรารู้ว่า หากใจของเราบอกว่าพอ เราก็สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เพียงแค่ใจบอกว่าพอเท่านั้น...

ขอโทษแม่ที่เป็นอย่างที่แม่อยากให้เป็นไม่ได้ หนูรู้ว่าแม่หวังกับลูกคนนี้ไว้มาก...หนูขอโทษ...

แต่...ถ้าหนูไม่เริ่ม...หนูคงไม่ยกโทษให้ตัวเอง...และคนอื่น...

"คะแนนตั้งแปดพันหก เก่งจังเลยนะคะ เลือกอะไรก็ติดอยู่แล้ว แล้วหนูจะเรียนอะไรเหรอคะ"

"...อักษรค่ะ จุฬา.."

"โอ๊ย ติดอยู่แล้ว หนูคะแนนสูง"

"...อ่า...ค่ะ..."

"แล้วหนูจะเรียนเอกอะไรเหรอคะ"

"เอกการละครค่ะ"

(ต่อไปนี้จะพยายามพูดอย่างมั่นใจ

เราจะไม่โกหกตัวเองอีกแล้ว

จะไม่อายกับทางที่เลือก

และจะมุ่งมั่นไปข้างหน้า)

"แง...ไนล์ๆ เราจะติดไหมเนี่ย...คะแนนแค่นี้เอง"

"...มันจะติดไม่ติดก็ต้องเลือกอย่างที่อยากเรียนเป็นอันดับหนึ่งแหล่ะ"

"หึย...คะแนนเราต่ำกว่าคะแนนต่ำสุดตั้งสองสามร้อยเลยนะแก"

"...เออ จริงๆคะแนนต่ำสุดมันก็แค่สถิติปีที่แล้วนะเว้ย มันไม่เกี่ยวกับปีนี้หรอก"

"...แกว่ามันจะติดเหรอวะ..."

"แล้วถ้าปีนี้ประกาศผลออกมาแล้วปรากฏว่าคะแนนแกถึง แต่แกไม่ติดเพราะไม่เลือกอ่ะ? แกจะยอมเสียใจทีหลังเหรอ? ทำตามที่เราฝันเว้ย ดีกว่านั่งเสียใจทีหลัง อย่างน้อยเราก็พยายามแล้ว มันดีกว่าแกไม่พยายามแล้วมานั่งเสียใจ"

".......................ไนล์...........

(บอกตามตรงนะ...ตอนที่เราพูดแบบนั้นออกไป เราก็ย้ำให้ตัวเองได้ยินด้วย เราไม่ได้มั่นใจหรอก เพียงแต่เราคิดว่าเราคงทนไม่ได้ ถ้าแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

การทำในสิ่งที่เราชอบ

มันจะทำให้เราทำได้ดี

และยิ่งถ้าเราทำมันได้ดี หาประโยชน์จากมันได้

เราก็จะยิ่งชอบมันมากขึ้น

...ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก

แค่นี้...ก็น่าจะคุ้มค่าที่เกิดมาแล้ว

แต่ว่า ถามตัวเองก่อนว่าอยากเรียน อยากทำสิ่งเหล่านี้เพราะอะไร

และเราจะได้อะไรจากมัน

เพียงแค่นั้น

ที่เราอยากจะบอก

...ไม่ต้องการอะไรมากหรอก

ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้

อยากแค่ฝากเก็บเอาไปคิดในใจ

มากกว่าคำว่า...)

...........................ขอบคุณนะ..........."

(แต่พูดหน่อยก็ดีนะตัวเอง...ตอนนี้นังไนล์มันก็แอบเครียดเหมือนกันแหล่ะ)