thinks out ★ LOUD

เรื่องที่จะอัพวันนี้

ไม่ใช่เรื่องสนุก

ไม่ใช่เรื่องที่อ่านแล้วเรียกรอยยิ้ม

หรือว่าเรื่องซาบซึ้งกินใจ

เพราะเราไม่รู้จะทำยังไงดี

ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง

...............................................................................

เรื่อง...ภรรยาของป่าป๊า

ในที่สุด...วันนี้น้องสาวก็พูดออกมาว่าคนที่เธอเรียกว่าแม่

เป็นคนที่เห็นแก่ตัว ยิ่งกว่าเห็นแก่ตัวซะอีก

เราได้ยินแล้วก็อยากหัวเราะ

ไม่นึกเลยว่าแม้แต่น้องที่อยู่ม.ต้นจะพูดออกมาได้

ให้ตายสิ เราปฏิเสธความคิดนี้มานานมาก

กว่าจะยอมรับได้ก็ตั้งตอนม.ปลาย

ทำไงได้

ภรรยาของป่าป๊าเป็นผู้มีพระคุณแสนใหญ่หลวงเลยนี่

เขาเป็นแม่ของบ้านนี้

เป็นคนดูแลป่าป๊า

.............................................................................จริงเหรอ?

เราเริ่มถามตัวเอง

ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ

สองอาทิตย์ก่อนเขาไปงานเลี้ยงรุ่น

อาทิตย์ที่แล้วเขาไปดูหนังกับเพื่อนๆ

อาทิตย์ที่พึ่งผ่านมาเขาไปเที่ยวกาญจนบุรี

รู้สึกว่าอาทิตย์นี้เขาก็เกือบจะได้ออกไปเที่ยวแล้ว ถ้าไม่ป่วยไปซะก่อน

เมื่อก่อนเราคิดว่าถ้าไม่มีเขา บ้านเราคงจะแย่

แต่ตอนนี้เขากลับทำให้เราคิดว่า

ถ้าไม่มีเขาในบ้านซะได้

พวกเราจะอยู่กันอย่างมีความสุขแน่ๆ...

เมื่อก่อนเราไม่สนิทกับป๊าเท่าไหร่

และก็ไม่ค่อยกล้าคุย

การอยู่บ้านกับป๊าสองคนเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึก...อืม...nervous? พอสมควร

แต่มันไม่ใช่เลย

ป๊าเป็นคนมีความคิดที่ดีมากๆ

มีมุมมองแปลกๆ

ตลกดีที่บทสนทนาของเรา น้องสาวและป๊า

กลับเป็นเรื่องการเรียน เรื่องบ้านเมือง เรื่องปัญหาสังคม

แล้วก็นั่งถกกันสนุกสนาน

ในขณะที่ภรรยาของป๊าก็คุยโทรศัพท์กับเพื่อน

คุยมันตั้งแต่6โมงเช้าถึง5โมงเย็น

ส่วนเรื่องงานบ้านน่ะเหรอ?

ปกติภรรยาของป๊ามักจะทำให้เราไม่กล้าให้ป๊าทำงานบ้าน

แขนป๊าไม่ค่อยดีประจำล่ะ

แต่ว่าจริงๆแล้ว

พวกเราสามคนแบ่งงานกันทำได้ไม่เห็นจะมีปัญหาตรงไหน

แต่เธอก็ยังพยายามยัดเยียดความรู้สึกที่ว่า

ให้ป๊าให้เขาทำงานเป็นสิ่งที่คนเป็นลูกไม่ควรกระทำอย่างร้ายแรง

เราเหนื่อยนะ

เหนื่อยกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เหนื่อยกับการต้องฟังเสียงเขาบ่นด่า

เหนื่อยกับความรู้สึกผิดของตัวเอง ทำไมถึงเป็นเด็กดีไม่ได้?

เขาน่ะ เชื่อว่า

"หากคนเรามีความพยายามแล้ว ไม่ว่าอะไรก็สามารถทำได้"

ฟังดูสวยหรู

แต่จริงๆแล้วมันก็หมายความว่า

"หากแกทำอะไรไม่สำเร็จ หมายความว่าแกพยายามไม่พอ"

คำว่าพยายาม

สำหรับเราแล้วมันหนักมาก

เราเก่ง

ไม่พอ

เราต้องเก่งกว่า

เราต้องดีกว่า

ต้องยอดเยี่ยม

ต้องเป็นสุดยอด

ต้องให้ชาวบ้านชาวช่องเขาอิจฉา

เหมือนที่เขาอิจฉาคนนู้นคนนี้ไปทั่ว

"ทำไมไม่บอกแม่มึงไปเลยวะว่าให้ไปเอาไอ้พวกเด็กอัจฉริยะพวกนั้นมาเป็นลูก"

รู้ไหม?

ถ้าพูดออกไปแบบนั้น

เราอาจจะถูกตบตายได้เลยนะ

ตอนนี้

เราพึ่งรู้ว่าหนึ่งในลูกพี่ลูกน้องแสนอัจฉริยะของเราพึ่งพูดใส่หน้าแม่ของเขาว่า

"ทำไมคนเป็นลูกต้องเอาเงินให้แม่ใช้ทุกเดือนด้วย?หนูก็มีลูกของหนูแล้วนะ"

ส่วนพี่สาวอีกคน(อัจฉริยะพอกัน)ก็ตัดสินว่าจะไม่ไหว้พ่อตัวเองอีกต่อไป

"เพราะไหว้แล้วป๊าทำเมิน"

มันเป็นความล้มเหลวของครอบครัวใช่ไหม?

เรารู้สึกเสียใจแทนลุงกับป้า

แต่ในขณะเดียวกัน

เราสะใจมาก

เราดีใจมากๆ

นังคนที่เขาเห็นว่าดีกันนัก

มันไม่ได้ดีพร้อมอย่างที่คิดกันซักหน่อย

แต่ว่า

ก็ยังมีแม่"นางฟ้า"เหลือให้เปรียบเทียบอยู่อีกคน

ทุกคนบอกให้เราพยายามให้ได้แบบเขา

ซักครึ่งก็ยังดี

(พี่คนนี้สอบได้ทุนรัฐบาลไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น)

เป้าหมายหลักของเขาคือ เขาจะต้องเลี้ยงน้องชาย(อายุเท่าเรา)ให้ได้

เราเชื่อว่าเขาทำได้

ภรรยาของป๊าคนนั้นก็บอกว่าเชื่อว่าเขาทำได้

และก็มองมาที่เรา

เหมือนจะถามว่า

เราจะมีปัญญาเลี้ยงน้องไหม?

เราจะมีปัญญาไหม?

กับความฝันที่อยากเป็นนักเขียน

เราจะมีความกล้าพอไหม?

เพราะแม้แต่เราอยากเข้าอักษรเอกการละคร

เรายังไม่กล้าพูดออกมา

น้องสาว เพื่อน พ่อเพื่อน แม่เพื่อน กระทั่งคนขับรถบ้านเพื่อนยังรู้

ว่าเราจะเข้าเอกการละคร

แต่ไม่มีคนในบ้านเรารู้ซักคน

เราเคยถามว่าแล้วพี่สุดแสนอัจฉริยะคนนั้น

โตขึ้นเขาอยากเป็นอะไร

ไม่มีใครตอบได้

เพราะไม่มีใครสนใจ

แล้วเราล่ะ?

มีใครสนใจบ้างไหมว่าเราอยากจะโตขึ้นเป็นอะไร

อยากเรียนอะไร

อยากทำงานอะไร

ไม่มีใครรู้หรอก

ว่าจริงๆแล้วเราอยากเป็นนักเขียน

อยากมีบ้านอยู่ริมทะเลหรือบนภูเขา(จริงๆอยากอยู่ในป่า แต่เน็ตใช้ไม่ได้ ไม่เอา)

เอาเป็นว่าอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่กรุงเทพ

อยู่มาแล้วตั้ง18ปี เบื่อ

เราไม่อยากแต่งงาน

แต่เราอยากมีลูก

ต่อให้ลูกเราจะไม่มีพ่อ

เราก็ไม่สนหรอก

เราจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้เขาให้ได้

(หรือไม่เราก็จะหาพ่อใหม่ที่ดีกว่ามันให้ลูกเรา)

แล้วก็คอยเฝ้าดูลูกของเราโตขึ้นและมีลูกของเขาเอง

แก่ตัวลง

กลายเป็นป้าเป็นยาย

ก็อยากเป็นคุณยายที่ใจดี

เป็นผู้ใหญ่ที่เด็กๆอยากโตขึ้นเป็น

แค่นั้น

แล้วเราก็คงตายไป

เรื่องของเราก็คงจบ

แบบง่ายๆ

แต่ว่า...................

ในตอนนี้

เวลานี้

วินาทีนี้

เรายังยืนอยู่ตรงนี้

พร้อมกับความหวาดกลัว

น้ำตา

เสียงร้องไห้เงียบๆ

กอดความฝันของตัวเองไว้

กอดความเป็นเด็กของตัวเองเอาไว้

ไม่รู้จะเริ่มเดินต่อไปยังไงดี

โดยที่ไม่ต้องเสียสิ่งเหล่านี้ไป

ไม่เสียความฝันเหล่านี้

ไม่เสียจุดมุ่งหมายเหล่านี้

........

....

..

...

....

.......

.....

...

..

....

.....

.......

ช่วยด้วย

ใครก็ได้

ช่วยด้วย