thinks out ★ LOUD

เรื่องมันเริ่มจากความหาเรื่องของเพื่อนเราค่ะ ในคาบอังกฤษฟังพูด (สนทนาภาษาอังกฤษ) พอดีใกล้จะสอบแล้ว อ.ก็เลยถามว่ามีใครอยากรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เรียนไปไหม แล้วตามประสาเด็กไทยตาดำๆ ทุกคนก็...อืม....เงียบ

เขาก็เลยถามว่าแล้วมีใครอยากรู้อะไรอย่างอื่นไหม?

เพื่อนเราก็เลยแกล้งถามว่า คุณคิดว่าใครจะตายเป็นคนแรกในห้องนี้?

อ๊ากกก ไอ้เวร แกกล้าเกินไปแล้วนะน่ะ

แต่ที่น่าตกใจกว่าก็คือ อ.เขาบอกว่า "คุณนั่นแหล่ะ"

แน่นอนว่าทุกคนคิดว่าต้องเป็นโจ๊กแน่ๆ

แต่เพื่อนเราก็ยังไม่ยอม ถามต่อไปว่าตายยังไง

พออ.พูดแค่นั้นแหล่ะ เราแทบช็อค

เขาบอกว่าเพื่อนเราจะตายเพราะมะเร็ง...คิดว่าจะเป็นปอด?

กรี๊ดดดด....แม้แต่เพื่อนในห้องก็ไม่มีใครรู้ว่ามันสูบบุหรี่เลยนะ

นับภาษาอะไรกับอ.ฝรั่งที่สอนคาบละสัปดาห์

เพื่อนเราก็เริ่มอืม...แล้วไง มันก็เลยถามต่อว่า แล้วคิดว่าอนาคตมันเป็นยังไง?

เขาก็บอกว่า เพื่อนเราจะเริ่มทำงานด้านกราฟิคก่อนแล้วก็จะต่อด้วยงานด้านโทรทัศน์ซักด้านนึง

(จริงๆมียาวกว่านี้แต่ขี้เกียจพิมพ์แล้ว - -")

สิ่งที่ทุกคน(รวมถึงอ.ไม่รู้ก็คือว่า เพื่อนเราได้รับการทาบทามจากสำนักพิมพ์ที่มันเคยไปติดต่อแล้วว่า "เรียนจบเมื่อไหร่ ไปทำงานกราฟฟิคได้เลย")

อึ้งไหมละครับท่าน!

ทีนี้เราก็เลยอยาก...บ้าง ก็ไปถามเขาว่า เนี่ย เราได้ยินมาว่าคุณดูอนาคตของคนได้เหรอ

อ.เขาก็บอกว่าได้

เราก็เลยถามว่ายังไง

เขาก็บอกว่าก็แค่ดูน.ร.แล้วก็เดาๆเอาเท่านั้นแหล่ะ

เราก็เลยขอให้เขาดูให้

....(ทุกคนช่วยสูดหายใจเข้าลึกๆเป็นการบิ๊วท์อารมณ์นิดนึงนะ)

เขาบอกว่า เรามีทางเลือกสองทาง

อนาคตของเรามีสองแบบ

(แอบนึกถึงเจ้าชายสิทธัตถะแว๊บนึง ขอโทษค่า...หนูจะบาปไหมเนี่ย - -")

แบบแรกก็เราจะเข้ามหาลัย ทุกอย่างโอเค แล้วเราจะได้มีความสามารถอย่างหนึ่งที่โดดเด่นมากๆในชั้นเรียน เราจะได้ทำงานที่เป็นงานอิสระ และจะได้เป็น A very great creator. You have skill of creating. (รู้สึกว่าจะประมาณนี้?)

ได้ยินเราก็ขนลุกแล้ว เพราะว่าตอนนี้เราวางแผนที่จะเข้าวารสารสนเทศ คณะนิเทศศาสตร์อยู่ งานประเภทสร้างสรรค์ที่เราคิดไว้ก็คือนักเขียนหรือทำนองนี้เนี่ยแหล่ะ

ส่วนทางเลือกอย่างที่สอง...เราจะทำตามที่พ่อแม่เราต้องการ และจะมีชีวิตที่สงบเงียบกว่าแบบแรก

แต่เขาก็บอกว่าเหนือสิ่งอื่นใด (above all) มันอยู่ที่เราเป็นคนเลือกเองว่าจะเลือกทางไหน

แต่ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เขามั่นใจ(ใช้คำว่ามั่นใจเลยนะเว้ย) ว่าเราจะเป็นคนดี (ลอย~)

แล้วก็บอกว่าเราจะได้เจอผู้ชายคนนึง! อาจจะไม่ถึงกับเพอร์เฟ็ค...อาจจะผิดหวังนิดหน่อย แต่เขาก็เป็นคนดี ก็โอเคอะไรแบบนี้อ่ะ...

ฟังแล้วเราแทบทรุดเลย เขาไม่เคยรู้เรื่องบ้านของเรามาก่อนเลยนะเว้ย!!!

เรียกว่านอกจากในห้องเรียน เขาไม่รู้จักเราเลยนะ!

ขนลุก...

แต่ว่ามันทำให้เราตัดสินใจได้นะ

เราจะเลือกทางแรก

แน่นอน

(สาธุ!)

แล้วจะมีความสุขให้ได้!

(แต่แอบตื่นเต้น+ตกใจจริงๆนะเนี่ย)

เขียนไว้ในนี้แล้วก็ในไดที่มายไอดีด้วย

อยากให้ตัวเองในอนาคตได้อ่านอ่ะ ถ้าเกิดรู้สึกท้อขึ้นมา

อย่าลืมสิ่งที่ตัวเองอยากล่ะ "มีความสุขให้ได้"

ย้ากกก (ปั่นพอร์ทส่งนิเทศต่อไป)

นังโจ้สู้!