thinks out ★ LOUD

หน้าที่ของพวกเรา ภาระที่เรามี มันหนักมาก เพราะฉะนั้น เมื่อเอาออกไปแล้ว...ถึงได้รู้สึกเบาหวิว...เบา...จนแทบทนไม่ได้

คำจำกัดความของสิ่งที่รู้สึกอยู่ในตอนนี้...
วันนี้เป็นวันเลือกตั้งก.น.ใหม่
งานของพวกเรายังไม่จบก็จริง
แต่มันยิ่งย้ำเตือนสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว
25 มกราคม 2548
วันที่เราได้รับการเลือกตั้งให้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักเรียน

วันนั้นเราตื่นเต้นมาก เพราะต้องหาเสียงบนหอประชุมใหญ่ ตื่นเต้นโคตร ตื่นเต้นชิบหาย ตื่นเต้นจนลืมบทพูดหมด แล้วก็ต้องขึ้นไปหาเสียงสดๆ กับมุขที่คิดได้ก่อนขึ้นไปไม่นาน หลังจากรู้ว่าจะมีการจับเวลา และตัดไมค์ทันทีที่หมดเวลา
เราแอบเตี๊ยมเล็กน้อย กับรุ่นพี่ที่คุมซาวน์

"พี่อาร์มมี่ตัดไมค์หนูก่อนเวลา 30 วินาทีนะคะ"

การหาเสียงของเราจบอย่างเสี่ยวมากๆ (ขณะที่เริ่มได้ทุเรศสุดฤทธิ์)

"ตัดอะไรก็ตัดไป แต่อย่าตัดใจ จากโจ้นะคะ"

ประโยคนั้นแหล่ะที่คิดว่าทำให้เราได้เป็นก.น. และไอ้ประโยคนั้นด้วยที่ยังมีคนเก็บมาล้อเราได้ถึงปัจจุบัน

จำได้ว่าคนลงสมัคร10คน ทุกคนตื่นเต้นโคตรๆ เรา(สมัครหมายเลขสอง)ยืนอยู่ที่ทางเข้าเวที ไปยืนทำสมาธิให้เพื่อน พอของตัวเองหาเสียงเสร็จแล้ว เพราะรู้ว่าจริงๆมันยากขนาดไหน บรื๋อ...ออกไปยืนตรงนั้นที่ทำอะไรไม่ถูกไปเลย

สุดท้ายก็เลยรู้จักกันหมดทั้ง10คน บางคนก็เป็นเพื่อนกันมาถึงตอนนี้เลย

"หายใจเข้าลึกๆนะ อืม หายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า หายตื่นเต้นยัง? โอเค ออกไปเล้ย"

คงได้อานิสงฆ์จากอันนี้ละมั้ง เราถึงติดหนึ่งในสี่คน ติดอันดับสุดท้ายพอดีเลย

จำได้ว่าเฉือนกับภุชงค์เบอร์สี่ไปแปดคะแนน

ตอนนับคะแนนเราก็ไปยืนดูอยู่ด้วย พวกพี่ๆก็คอยให้กำลังใจ เจ๊แป้งก็บอก ได้อยู่แล้วโจ้ เจ๊เย็นก็มากอดเราแล้วก็ลูบหัวว่าได้แน่ๆๆ
ยังจำภาพนั้นได้ถึงทุกวันนี้

วันนี้...ที่เรากำลังจะบอกลาตำแหน่งคณะกรรมการนักเรียนไปแล้ว...พร้อมๆกับชีวิตม.5ของเราด้วย

พี่ๆปีที่แล้วเขาเข้มแข็งมากๆเนอะ ที่ยังทำงานปัจฉิมแล้วก็ยังอบรมน้องๆได้ต่ออย่างปกติ ตอนนั้นเราก็มัวแต่ตื่นเต้นว่า เฮ้ย ได้เป็นก.น.แล้วโว้ย ไม่ได้สนใจความรู้สึกของพี่ๆเลย

ว่ามันเศร้า มันอาลัย มันเบา...หวิว...เหมือนขาดอะไรบางอย่างไป

เราคิดถึงพี่ๆที่เป็นก.น.ปีที่แล้วของปีที่แล้ว...ก.น.ปีที่แล้ว กำลังจะเป็นคำเรียกพวกเราแล้วละนะ...

แค่ได้เห็นเพื่อนๆก.น.มารวมตัวกันเราก็แทบร้องไห้ นึกภาพไม่ออกเลยว่าตอนจบมันจะเป็นยังไง
ถึงจะบอกว่าไม่ได้จากกันซักหน่อย แต่ว่า...ไอ้แปงก็คนหนึ่งแหล่ะที่กำลังจะไปแล้ว
ถ้าแกไม่อยู่คงเหงาพิลึก ไอ้กุ้งก็คงจะเป็นคนที่เหงายิ่งกว่าใคร เพื่อนๆกลุ่มแกก็ด้วย ถ้าจะบอกว่าแกไม่อยู่...โรงเรียนเงียบไปนิดนึงจะดูเวอร์เปล่าวะ? เวลาเห็นเพื่อนกลุ่มแกเดินมาแล้วมันไม่มีแกแล้วเนี่ย มันน่าใจหายนะเว้ย

แปลก เราก็ไม่ได้สนิทอะไรกับแกมากมาย แต่เรากลับจะร้องไห้ขึ้นมาตอนที่คิดว่าแกจะไปแคนาดาแล้ว...

ซักวันนึงพวกเราก็ต้องแยกย้ายกันไป ห่างกันไป พูดจริงๆ มันก็คงยากที่จะกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้อีก

ไม่รู้ว่าจะมีเราคนเดียวรึเปล่าวะ ที่จะเศร้าแบบนี้

พวกแกคนอื่นๆก็ดูเฮฮากันดี...หรือว่ามีเราคิดไปเองอยู่คนเดียว?

...เหงา...เบาหวิว...

ขอแค่อาทิตย์นี้แหล่ะ...ขอมองแค่ตอนนี้ มองแค่ปัจจุบัน อย่าพึ่งพูดว่าเราต้องก้าวต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆนะ...ขอร้องไห้ซักพักนึงก่อนได้ไหม?...

ขอให้เวลามันไม่ไหลต่อไป ขอให้มันหยุดเอาไว้ตรงนี้ ที่ๆเราจะยังมีกันอยู่

ขอร้องไห้อยู่แบบนี้ซักแป๊บนึงเถอะ

edit @ 2006/02/07 21:29:39