บ้าน บ้าน บ้าน

...โชคดีที่สิ่งที่ฉันกลัวไม่ได้เกิดขึ้น ต้องขอบคุณเทคโนโลยีอันทันสมัยและน้ำใจของเพื่อน ที่โทรตามเธอกลับมาได้ทันก่อนที่เขาจะจากไป

เธอเข้ามาในห้องด้วยท่าทางรีบร้อน สายตาของเธอมองมาที่ฉันแว๊บนึงก่อนจะหันกลับไป สีหน้าของเธอดีขึ้นมาก แต่อาจจะเพราะรีบเดินมาก็ได้ ใบหน้าของเธอเลยดูแดงๆ

"ทำไมยังไม่เป่าเค้กกันอีกล่ะ เดี๋ยวต้องรีบไปไม่ใช่เหรอ" เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและจ้องมาที่เขา "อย่าให้พ่อแม่รอนานสิ"

เพื่อนสองสามคนมองหน้ากันและลุกไปหยิบเค้กวันเกิดมา เมื่อเทียนถูกจุด เพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ก็ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ช่างเป็นพิธีกรรมที่เด็กวัยรุ่นทำได้อย่างถูกต้องซะจริงๆ แต่ก็เอาเหอะ

เขากำลังจะเป่าเค้กแล้วก็ไปแล้วนะ ฉันมองเธออย่างกังวล แต่เธอก็ยังร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ไปด้วยอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

เขากำลังจะไปแล้วนะ

ฉันพยายามจะบอกเธอเมื่อเพลงจบลง

ฉันพยายามจะบอกเธอเมื่อเขากินเค้กอย่างพอเป็นพิธี

และฉันก็พยายามจะบอกเธอเมื่อเขาเริ่มเก็บของ

ยัยนี่...เธอชักจะติดโรคไม่รู้ร้อนรู้หนาวตามแล้วหรือไง

"เดี๋ยว"

ในที่สุดเธอก็เอ่ยปากจนได้ เมื่อเขาจะออกจากห้องอยู่รอมร่อแล้ว

"อะไรเหรอ?"

"ยังไม่ได้ให้ของขวัญเลย"

ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึเปล่านะ แต่เหมือนกับคนในห้องจะพร้อมใจกันมีธุระสำคัญให้ต้องออกจากห้องไปกันหมด เหลือแค่...เธอกับฉันและก็เขาอีกคน (เชอะ เขาน่ะเป็นแค่ ตัว ประ กอบ )

"หา?" ตาบ้านี่ก็ยังไม่รู้เรื่องอยู่จนหยดสุดท้าย

"เรายังไม่ได้ให้ของขวัญแกเลยนะเว้ย"

ประโยคที่เธอพูดออกจากปากทำให้ฉันหายใจสะดุดไปแว๊บนึง เรา...แก...เว้ย...แต่ก่อนที่ฉันจะทันคิดอะไร จู่ๆฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างหยิบกล่องออกจากหลังกองหนังสือ

เวลานี้มาถึงแล้วสินะ...

ฉันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆเมื่อกล่องถูกวางลงบนมือของเขาพร้อมกับที่เธอใช้มืออีกข้างต่อยต้นแขนเขาหยอกๆ

"สุขสันต์วันเกิดว่ะ"

จากจุดที่ฉันถูกถืออยู่ไม่อาจมองเห็นใบหน้าของเธอได้ จะเห็นได้ก็แค่หัวไหล่เท่านั้นเอง ฉันเลยไม่รู้ว่าสีหน้าของเธอตอนนี้เป็นยังไง แต่ว่าทันใดนั้นฉันก็เห็นมืออีกข้างของเขายกขึ้นและเอื้อมไปที่ไหล่ของเธอ มันทำให้ฉันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว (ถ้าฉันจะมีสิ่งที่เรียกว่าลมหายใจนะ)

เกิดเสียงแปะๆขึ้นเมื่อหลังมือของเขาตีที่ต้นแขนของเธอเบาๆ

"ขอบใจมากเว้ย"

เขาหันหลังกลับและก้มลงหยิบถุงของขวัญ ฉันกำลังจะไปแล้วสินะ จากเธอไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกับเธออีกครั้งนึง

ฉันพยายามใช้หัวโตๆของตัวเองดันกล่องขึ้นเพื่อที่จะได้มองเห็นเธอ จะได้เก็บภาพของเธอเอาไว้เป็นครั้งสุดท้ายในความทรงจำ...

เธอยืนอยู่ที่เดิม แสงที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้สามารถมองเห็นใบหน้าของเธอได้ชัดเจนยิ่งขึ้น นัยน์ตาของเธอ ผมของเธอ ใบหน้าของเธอ และที่สำคัญ...รอยยิ้มนั้น

รอยยิ้มที่สดใสและเต็มไปด้วยความสุขยิ่งกว่าครั้งไหนๆ และมันก็สดใสมากยิ่งขึ้นเมื่อเธอเดินตรงเข้ามาหาเขา มือเล็กๆที่เคยบรรจงทำกล่องของขวัญอย่างดียกขึ้นมาและฟาดป๊าบเข้าที่ไหล่ของเขา

"ของเยอะแยะเลยแก เราช่วยถือแล้วกัน"